Hulp nodig bij uw scheiding? Bel 0800 - 88 99 000 (gratis)|info@allesoverscheiding.nl

het gevoel is weg bij haar?

Home » Onderwerp » Scheiden – Ja of Nee » Hoeveel moet je verdragen? » het gevoel is weg bij haar?
het gevoel is weg bij haar?2012-06-18T13:07:40+00:00
15 berichten aan het bekijken - 1 tot 15 (van in totaal 80)
  • Auteur
    Berichten
  • trieste vader
    Post count: 1

    Hallo,

    Ik ben een man van 42 met een tot voor kort in mijn optiek prima huwelijk. We hebben 2 kinderen van 11 en 9.
    Uiteraard snap ik dat er na een huwelijk van 16 jaar ‘dingetjes’zijn in een huwelijk, maar mijn vrouw heeft me in januari aangegevn dat haar gevoel weg is en dat ze uit elkaar wil gaan. Hoe kan het dat zij dat gevoel zo sterk heeft en ik totaal niet.
    Ik geloof haar als ze zegt dat ze geen ander heeft, want daaar zijn de laatste tijd meer dan voldoende mogelijkheden voor geweest om dat te vertellen, zelfs zonder dat ik op dat moment boos zou worden.
    zoals meerdere stellen sluipen er vaste patronen in je leven en al helemaal als je kinderen hebt. Je bent dan nu eenmaal zeer vaak gebonden.
    Kan iemand mij uitleggen wat er tegenwoordig toch met al die vrouwen van rond de 40 aan de hand is met hun ‘gevoel’.
    Als ik haar nu negeerde of mishandelde of vreemd zou zijn gegaan of iets dergelijks kan ik het nog wel begrijpen, maar ik draag haar op handen, geef haar vrijheid om naar vriendinnen te gaan wanneer ze wil enz enz. Ik snap er geen zak van.

    gatling
    Post count: 4

    Hey trieste vader,

    Hier een met een zelfde soort verhaal. 2 kids(12 en 9) 21 jaar samen en 16 jr huwelijk.
    Die van mij is 41 en heeft het "gevoel" dat ze dit moet doen om weer vrij te zijn
    Alles gaat naar de klote maar dat maakt ze niet uit.
    Alles om maar zelf gelukkig te worden en het maakt niet uit wat ze stuk maken.
    Tuurlijk moet je samen gelukkig zijn maar dat geeft je niet het recht om maar te vluchten want zo zie ik dat.
    Ik heb geen idee wat ze bezielt als ze rond de 40 komen.
    Ongelukkige jeugd of iets gemist in het verleden.
    Ik ben al maanden bezig om antwoorden te krijgen maar heb ze nog steeds niet.
    Weet wel 1 ding en dat is dat je je eigen leven zo snel mogelijk moet oppakken en door moet gaan.
    Ik woon nog steeds samen en dat is vreselijk.Je leeft met iemand onder 1 dak die je al 21 jaar "kent" en je kan er niets meer mee.
    In juli krijgt ze haar eigen huis en dan mag ze het zelf doen.
    Is kijken of dat nog zo geweldig is.
    Ik hoop voor haar dat ze over een jaar terug kijkt en denkt:Dit is het beste wat ik gedaan hebt.
    Spijtig voor mij en goed voor haar.
    Als ze spijt krijgen krijg je het toch niet te horen en dan ben je waarschijnlijk zelf al een stuk verder dat je haar niet terug wilt.
    Trieste vader, ik hoop voor je dat je het op een rijtje krijgt en dat je deze zeer moeilijke periode doorkomt.
    Ik wens je veel sterkte.
    Denk vooral aan jezelf en je kids.

    Gatling

    dan65
    Post count: 1

    He vaders….hier nog een trieste vader met een iets ander verhaal

    Ook ik ben vader van 2 grote kids (16 en 18)en ben al 26 jaar samen met mijn partner, waarvan bijna 22 jaar getrouwd. (ja ook zij is 40+)
    In januari vorig jaar vertelde mijn partner dat ze geen zin meer had in sex en andere intimiteiten en als ik wilde kon ik dat ergens anders gaan halen.
    Ze voelde een blokkade, en daar wilde ze wel aan werken. Ze gaf aan dat ze een stuk van haar leven gemist had, te vroeg in een relatie gestapt was, en daardoor te weinig geleefd had.

    Ze voelde dat ze dat stuk nog moest beleven…we hebben toen veel gespekken gehad met elkaar, en hebben besloten de relatie wat open te gooien met het doel andere mensen te ontmoeten en daarvan te leren. Een stuk uit mijn leven dat mij totaal veranderd heeft. Het afgelopen 1 1/2 jaar heb ik menig vrouw gesproken, over haar leven, over liefde en over gevoelens. Ik ben van mensen gaan houden en heb daarvan genoten…maar ook pijn gehad. Telkens voelde ik mezelf terugtrekken als het te serieus ging worden….ik voelde de liefde voor mijn partner, en het gemis hiervan. Voor mij was de ervaring met andere vrouwen (heb ik het nog niet over sex!) een moment waarop ik realiseerde wat ik voelde voor mijn partner. Ik ben de vrouw beter gaan begrijpen en ben zelf een totaal ander mens geworden.

    Mijn partner heeft ook mannen gesproken en heeft weer vlinders gevoeld..haar blokkade is niet veranderd…nu 1 1/2 jaar verder is het wat dat betreft alleen maar minder geworden tussen ons..misschien ook wel omdat ik weet wat ik voor haar voel en dat geeft bij haar weer extra druk..en werkt niet positief.
    En dan….dan sta je op de wereld als iemand die alles mag beleven maar je doet het niet..omdat je van je partner houdt….en dat doet dan weer pijn..omdat het met de dag meer gaat lijken op een Utopie.

    Ik heb haar gevraagd wat ze zou doen als we geen kids hadden….dan zou ze scheiden…dus we zijn voor de kinderen bij elkaar…we houden wel van elkaar….maar je hebt houden van en houden van…ik hou ook van mijn kat…maar dat zijn heel andere gevoelens.
    En dan sta je op…de ene dag met een goed gevoel..wat zo weer om kan slaan in een slecht gevoel….kan niet meer blijk naar de toekomst kijken…maar het scheiden van iemand waar je echt van houdt is een moeilijke beslissing…maar it takes two to tango…..
    Is een scheiding dan echt zo moeilijk….als je daarna beide weer mag genieten van de wereld? Ben je bang voor het gemis..of voor het onbekende? Verdwijnt al het goede tussen jullie twee als je gaat scheiden..of wordt dat juist beter?…. vragen op zoek naar antwoorden..

    En dames…..ik begrijp jullie..echt…maar de man en de vrouw zijn anders, qua gevoelens, qua wensen…het is dus af en toe water bij de wijn ..van twee kanten, erover praten met respect en begrip voor elkaar vinden.

    Ar70
    Post count: 8

    Hallo vaders,

    Het kan ook andersom hoor. Het verhaal van Trieste vader kan mijn verhaal zijn. Pas werd me meegedeeld dat ‘het’ weg is. Hij kan niet uitleggen wat precies, maar na 16 jaar samen is er niets meer wat hij me kan bieden, zegt hij. Mijn man krijgt alle ruimte, en neemt die ook in. Werk en sport en misschien wel iemand anders. Voelt erg machteloos, je ziet je gezin zo in puin vallen. We zitten in relatietherapie maar het lijkt op een excuustraject. De afstand wordt met de dag groter, dus daar gaat ons gezin met drie fantastische kinderen. Dus vaders, het is denk ik niet alleen een dames 40+ probleem, ook mannen van 40 kunnen er last van hebben.

    gatling
    Post count: 4

    Hoi ar 70,

    Natuurlijk kan het ook andersom en pleit de man niet vrij.
    Het is alleen zo dat 80% van de aanvragen tot scheiden bij de vrouw vandaan komt en een groot percentage daarvan is tussen de 35 en 45.
    Er gebeurt wel degelijk iets op die leeftijd met de vrouw.

    In mijn geval zie ik dat ze verandert. Ander uiterlijk en extreem afvallen.
    Nieuwe profiel foto’s op facebook en nog meer aanwijzingen.
    Een masker opzetten zodra er anderen zijn en doen alsof er niets aan de hand is terwijl er een heleboel stuk gaat dat doet er niet toe.
    Verwijten dat ik materialistisch en om mooie dingen geef en vervolgens zelf van alles aanschaffen op gebied van telefoons en tablets.
    Emotioneel doen bij mediator/advocaat en snikken en snotteren terwijl ik al 7 maanden niets maar dan ook niets zie op dit gebied.

    Het is allemaal zo erg voor de kinderen maar ze vergeet wat ze ze aandoet.
    Ik snap best dat je omwille van de kids niet bij elkaar kan blijven en dat er voor het geluk twee mensen nodig zijn maar om de stekker eruit te trekken en
    verkondigen dat ze vrij wil zijn en haar eigen ding wil doen en nog meer van die kenmerkende uitspraken geeft aan dat je toch wel in de knoop zit met jezelf.

    En wat het in mijn geval nog erger maakt(kan dat nog,denk je) is dat ze ook nog maar het bed is ingedoken met een andere vent.
    Maar dat was alleen lust en niets anders.(gelukkig maar)
    Ze had door al haar acties een mes in mijn hart gestoken maar nu is zij hem ook aan het ronddraaien.
    Deze actie heeft het bij mij definitief stuk gemaakt.Ze is niet te vertrouwen en zal nooit meer te vertrouwen zijn.

    Ar70
    Post count: 8

    Hallo Gatling,

    Dat is wel erg wat je beschrijft. Je schrijft ook dat het vaker voorkomt bij vrouwen van rond de 40. Dit gedrag is mij echter totaal onbekend, ik ken geen collega-vrouwen/moeders die dit doen of hebben gedaan. Ik kan er dus totaal niet bij dat je moedwillig je gezin verwoest omdat je vrij wil zijn en aan jezelf wilt denken. Niet te begrijpen en ik vind het heel erg voor jou en je kinderen. Ik hoop dat jullie je leven wat kunnen opbouwen.

    Het is inderdaad wel heel bizar om samen te wonen met iemand die niets meer van je wil weten. Dat heb ik dus nu ook. Van de ene op de andere dag ben ik alleen ‘moeder van’ en verder niets bijzonders. En dan moet ik thuis nog doen of alles oke is, want onze kinderen weten nog van niks (hoewel ze vast iets zullen voelen, ze zijn niet gek natuurlijk). We zitten nog in relatietherapie, maar het lijkt wel of dat het formele excuus gaat worden dat we uit elkaar moeten gaan. En eerlijk gezegd, hoe kan ik het tegenhouden? Ik hou van hem maar hij niet van mij blijkbaar dus jemoet dan toch loslaten. Maar wat is dat moeilijk.

    Heel veel sterkte!

    gatling
    Post count: 4

    hoi ar70,

    Het loslaten is het moeilijkste wat er is maar kan in de meeste gevallen niet anders.
    Als je niet loslaat duw je ze alleen maar verder weg voor zover dat kan.
    Het beste (in mijn geval)had geweest om zo snel mogelijk uit elkaar te gaan onen om te
    ontdekken of er nog iets is.Doordat we te lang bij elkaar blijven gaat het alleen nog maar verd
    kapot.
    Ik weet dat het makkelijk gezegd is maar spreek helaas uit ervaring.
    Doordat je te lang bij elkaar blijft irriteer je elkaar maar.
    Ik heb twee kids en die wil je dat niet aandoen dus blijf je maar.
    In jouw geval denk ik dat je man al verder is in het proces en zijn zinnen heeft
    gezet op een "vrij" leven en niet meer dat van een gezin.
    Ik kan je een tip geven en dat is aan jezelf en je kids denken.
    Heel veel sterkte de komende tijd.
    Denk eraan dat je niet alleen bent en dat je hier steun kan krijgen
    en antwoorden op velevragen.

    gatling

    eg66sitt
    Post count: 1

    Hallo Allemaal,

    Onzettend veel reacties die ik als bijna gescheiden vader van 3 kinderen herken, ook een aantal zaken die ik niet herken maar dat is de minderheid.
    Nu 3 maanden geleden als donderslag bij heldere hemel vertelt mijn, tamelijk introverte, vrouw waarvan ik enorm houd dat ze van me wil scheiden. Binnen 3 weken een andere woning en weg.
    Dit is alles zo heftig dat ik zelfs suicidale trekjes kreeg waarvan ik enorm schrok, want dat kun je nooit voor je kinderen doen. Maar als je er niets van begrijpt en emotioneel bent is dat een raar gegeven, omdat ik altijd sterk en krachtig in het leven heb gestaan. Maar gelukkig is de ratio weer wat teruggekomen en is dat belachelijke idee van tafel.
    Ook mijn vrouw is midden 40 (44) en heeft zonder te overleggen de stekker er uit getrokken, beseft wel wat ze gedaan heeft maar lijkt er echt klaar mee.
    We praten wel, maar dan is het vooral van mijn kant omdat ik hoop niet kan los laten, ik weet dat dat moet, maar ik kan het nog echt niet.
    Mijn vrouw geeft constant aan dat ik mijn mond moet houden omdat ik haar frustreer, ze wil rust en heeft ook al andere vrienden ontmoet en intimiteit gedeeld. (zonder liefde overigens)
    Ze geeft aan dat als er nog iets kan zijn dat ze daar voor meer tijd voor nodig heeft, iedere keer aangevend dat het ook kan zijn dat het niets wordt.
    Nu heb ik voor mezelf door de emotie en mokerslagen die blijven volgen wel ontdekt waar het bij ons huwelijk aan lag, en ik heb de kern geraakt en ben er van overtuigd dat ik de zaken kan oplossen, geen ijdele hoop, ik ben er van overtuigd. Omdat ze echter meer tijd nodig heeft ben ik ontzettend bang dat vanwege die tijd alle kracht en emotie wegvloeit en een eventuele kans gewoon wegvloeit terwijl ik weet dat het kan werken. Ik zie dat mijn vrouw ook verward is en ze heeft me laatst aangegeven (ik had haar via een brief de kernpunten aangegeven) dat ze het knap vond dat ik zelf tot die conclusies was gekomen. Een ogenblik gaf ze aan hier iets mee te willen doen, maar direct daarna was haar ratio ook weer terug, naar ik vermoed omdat ze aan haar beslissing wil vasthouden, rust nodig heeft en niet gelooft dat ik het kan. Ik ben totaal radeloos en besef dat ik nog maar aan het begin zit van een heleboel ellende of geluk.

    Een radeloze limburger.

    Polderman
    Post count: 2

    Vaders en moeder,

    Voelt goe om te lezen dat ik niet de enige man ben met kinderen en een vrouw wiens gevoel weg in rond haar veertigste. We proberen nu al een aantal maanden met praten wat te bereiken. In mijn geval geeft ze aan dat het in haar zit, in haar hart en dat zij de enige is die wat kan veranderen en begrijpen. We zijn nog bij elkaar en wat mij betreft blijft dat zo maar hoe dit gaat lopen …. Volgende week weer een gesprek met de relatietherapeut, eens zien wat daar bovenkomt.

    We zijn net wel gescheiden op vakantie geweest, ik neem te veel ‘ruimte’ in. Om een en ander nog complexer te maken is ze verlieft geworden op een vent die nee heeft gezegd. Het is onwerkelijk om te leven onder een dak met iemand die niet meer door je aangeraakt wil worden maar wel naast je in bed stapt en die je elke dag ziet.

    Poldeman

    carola76
    Post count: 1

    Nooit gedacht dat ik op dit forum zou komen, nadat ik afgelopen jaren op forums ben geweest mbt zwanger zijn, bevallen, baby’s en ja, ook over trouwen.
    Ik ben een vrouw van 36, 2 kinderen van 2 en 4 jaar, vorig jaar getrouwd. Mijn man heeft vorig weekend opgebiecht dat hij 3 maanden een "relatie" met iemand anders heeft. Hij vond dat het tussen ons niet goed ging en dacht dat ik er ook helemaal klaar mee was. We hebben ook heel erg langs elkaar heen geleefd, dat klopt en dat is niet goed. Maar ik vind het zo erg dat hij niet het gesprek met mij is aan gegaan en me ook geen kans meer geeft.
    Ik heb hem verteld dat ik nooit gestopt ben met van hem houden en dat ik graag zou willen proberen of het nog kan werken tussen ons. Hij weet het allemaal niet en zo leven we nu een week.
    Ik vind dit zo zwaar, ik voel me zo leeg en alleen.
    Voor de kinderen probeer ik me groot te houden, maar dat valt niet mee.
    Het is wel fijn om op dit forum te lezen dat er meer mensen zijn in dezelfde situatie. Ik hoop dat er iemand reageert, want ik wil graag contact met iemand die in dezelde situatie zit.
    Groetjes van een heel verdrietig iemand.

    Yasmin
    Post count: 1

    Hi Carola,

    Ik ben 35 jaar, net 3 jaar getrouwd, een prachtig zoontje van 2 jaar en mijn man heeft vanavond verteld dat hij wilt scheiden.
    Hij voelt geen passie, geen liefde.
    Ik kan me niet voorstellen dat hij dit onze zoon wilt aandoen. Ik heb altijd alles voor hem gedaan. Ik kan me goed voorstellen hoe je je voelt.
    Ik ben in ieder geval redelijk in shock en behoorlijk onzeker over de toekomst…

    Veel sterkte,
    Yasmin

    Mamav2
    Post count: 2

    Hoi Carola en Yasmin,

    Ook ik zit op dit moment in dezelfde ellende als jullie.
    5 jr bij elkaar 2 prachtige kindjes van 2jr en 6mnd!!
    Mijn partner heeft me laten weten dat hij niet meer weet of hij nog verder wilt, ook niet of hij het uberhaubt nog wil proberen. Na veel praten weet en snap ik waar het vandaan komt maar vind het zo jammer dat hij het niet eerder heeft aangegeven en dat hij er niet meer voor wilt vechten. Enige wat hij wil is tijd. Maar het is slopend, ik leef tussen hoop en vrees!

    Liefs
    Mamav2

    missjo
    Post count: 1

    ik herken het alleen bij ons is het ook andersom. mijn man kwam ongeveer een half jaar geleden ook met hetzelfde verhaal van mijn gevoel is weg. Zegt wel veel van me te houden en me niet kwijt te willen, maar is erg moeilijk om zo te leven. zit er ook helemaal doorheen. 2 kids van 10 en 7 jaar. wat voor keuze ga je maken, ga je zo door en hopen dat zijn gevoel weer terug komt. we gaan met therapie starten maar heb geen idee wat ik daar van moet verwachten. heeft iemand daar ervaring mee?
    we hebben beide ook geen idee waarom het gevoel weg is, er is geen ander in het spel en daar vertrouw ik hem ook in.
    maar de situatie is zo moeilijk, ik wil meer van hem dan hij kan geven en ik wil en geef hem alle ruimte om elkaar weer terug te vinden, maar de hele situatie maakt het erg lastig dat we momenteel veel langs elkaar afleven. ruzie is er niet alleen heel veel onbegrip en de vraag steeds waarom.

    komeet3
    Post count: 1

    Ik ben ook al lotgenoot. In de periode dat er ontslagen vielen eind oktober 2012 werd ik ook bedankten werd het een strijd om de vertrek premies. Midden in het verhaal/strijd agv werk stond ineens mijn vrouw voor mijn neus 40 + en zei – ik wil niet meer. Na een poging bij een therapeut , ook op haar initiatief – kwam de bevestiging / nee ik wil niet meer/ er is geen gevoel meer.
    Kinderen 15 en 12, maar ze moest nadenken – hoe ze eea ging inrichten. Gelet op de hele rompslomp/ had ze tijd nodig. Alsof er een knop werd omgezet- ging ze de hele dag naar vrienden en communiceerde niet meer. Zij wil afstand houden zodat het voor mij duidelijk wordt dat er geen weg terug is.
    Ok 17 jaar getrouwd eind deze week, 23 jaar kennen we elkaar en helaas voor mamav2 hieronder dacht ik ook dat er nog rek zat.
    Zij heeft haar afscheid al ingepland een ruime tijd tevoren. Ik kan de kinderen niet aankijken zonder dat er tranen in mijn ogen schieten. En dan moet ik ook nog in mijn nieuwe baan gas geven.
    Vraag me af en toe echt waarom ik op deze aardkloot ben.

    Martin
    Post count: 1

    Tja, hier hetzelfde bijna 9 jaar getrouwd en bijna 12 jaar samen 2 kinderen van van 3 en 5 jaar en dan opeens…ik wil afstand…ik heb geen gevoelens meer voor je.. Ik wil mijn eigen leven leiden. Toen sloeg me de angst om het hart, wist me geen raad, de liefde van mijn leven er zomaar vandoor en nooit zag ik dit aankomen. Natuurlijk hadden we wel problemen, ik een burn-out (in 2009) maar was hier net herstellende van. Het eerste kind geboren met 1450 gram en tot begin afgelopen zomer enorme slaap problemen. Tja en waar je zo druk bent met de kinderen en jezelf daar staat de aandacht voor de relatie op een laag pitje, maar scheiden? Je moet toch werken aan het huwelijk, goede en slechte tijden… Maar goed mijn angst voor haar vertrek deed mij juist toenadering zoeken en zo ging het in een paar weken van een lieve kus naar een kus op de mondhoek naar: blijf van me af!
    En toen de blinde paniek, huilbuien en stress 13 kg kwijt in 8 weken. En zij eindelijk op haar eigen plek, ik herken haar niet meer, waar is de liefdevolle vrouw gebleven die ik trouwde? Ik vertelde haar dat houden van komt als je beiden daaraan werkt, elkaar vertrouwd, praat en leuke dingen doet maar met alles wat ik deed duwde ik haar verder bij me vandaan. De consequenties (financieel) doen er niet toe, maakt haar niks uit, ook niet dat we kunnen stoppen met sparen voor de kinderen. We hebben een mooi huis met een mooie tuin en ik moet daar maar blijven want dat is fijn voor de kinderen. En ook ik huil met de kinderen en vertel ze dat ik er ook niks van snap. zeg ze dat mama heel veel van ze houdt en papa ook maar dat mama niet meer van papa houdt. De kinderen zijn onvrijwillig slachtoffer en dit alles doet ze veel pijn maar zelfs dit is voor haar geen reden om aan ons huwelijk te werken. Wat een klote tijd!!

15 berichten aan het bekijken - 1 tot 15 (van in totaal 80)

Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.