Hulp nodig bij uw scheiding? Bel 0800 - 88 99 000 (gratis)|info@allesoverscheiding.nl

het gevoel is weg bij haar?

het gevoel is weg bij haar? 2012-06-18T13:07:40+00:00

Tags: 

15 berichten aan het bekijken - 16 tot 30 (van in totaal 80)
  • Auteur
    Berichten
  • jessjuhh
    Post count: 3

    hoi Carola,
    Graag zou ik met je in contact komen.. ik weet niet hoe het nu inmiddels met je gaat maar wil graag ervaring uitwisselen..
    ook ik ben bedrogen meerdere maanden… ben er achter gekomen en hij kiest voor haar… zomaar ineens hup.. alles kapot en alles weg…. Ik voel me ook zo leeg ik kan het niet beschrijven… ik heb ook 2 kids.. ben 35 en 15 jaar getrouwd geweest…
    Ik hoop dat je reageerd.
    Gr Jessica

    Tim
    Post count: 1

    Beste mannen (en vrouwen€

    Ook ik heb 7 wrken grleden hetzelfde meegemaakt. Twee mooie kids, 8 en 11, jongen en meisje. 8 weken geleden kwam ik erachterdat mijn vrouw via een chatbox van ern online game een andere man had leren kennen. Extreem eroties getinte conversaties, fotos… Etc. Ik heb haar ermee geconfronteerd. Ze was woedend. Er was niets goef, ze voelde zich verstikt, wilde lichte dingen, muziek, kunst, vrijheid.

    We hebben beide hard gewerkt. Ik wist ook dat ze elkaar later die week wilden ontmoeten en heb ook meteen gezegd dat dat "no go" was. Lang verhaal kort: ze is toch gegaan na extreme manipulatie. Ik heb nog kunnen afdwingen dat er gern fysiek contact zou zijn. Één week later kwam in erachter dat ze toch sex hadden gehad. Ze heeft bekend. Daarna heeft ze nog 5 keer verzwegen dat de contact met hem heeft gehad. Ben ik iedere keer achter gekomen door stom toeval.

    ….. Help

    Makkie_74
    Post count: 1

    Een paar maanden geleden kwam een goede vriend van mijn man en mij vertellen dat hij en zijn vrouw gaan scheiden. Zij hadden een relatie waarbij ze elkaar regelmatig openlijk afvielen dus iedereen had dat al aan zien komen.
    Toen die vriend naar huis was, wilde ik praten met mijn man. Ik vond het een wake-upcall voor ons huwelijk. We hebben altijd wel een goede, respectvolle relatie gehad, maar we leefden door onze drukke agenda’s langs elkaar heen. Hij is vaak weg voor zijn werk dus ik doe veel alleen met onze twee zonen van 10 en 11.
    De dagen erna werd mijn man steeds stiller en stiller, totdat hij zelfs niet meer aan de computer zat. (Dat was vreemd!)
    Ik heb toen eruitgetrokken wat ik echt niet wilde horen: hij herkende zich in het verhaal van onze vriend en hij wilde ook scheiden!! Daarbij kwam er ook uit dat hij op zijn reisjes vaak een leuke collega meeneemt, die ook foto’s maakt in haar vrije tijd. Ze hebben dus een gezamenlijke interesse. Hij vond dat wij geen gezamenlijke dingen deden terwijl we samen 2 kinderen hebben en in het bestuur van een scoutinggroep zitten.
    Sindsdien slaapt hij bij zijn moeder en wacht hij tot ik eraantoe ben om naar een mediator te gaan….
    De afgelopen 3 weken is hij voor zijn werk naar het buitenland geweest dus was er geen mogelijkheid om te praten.
    Ik leef tussen hoop en vrees, want ik hoop dat ik in ons huis kan blijven wonen….

    In de bovenstaande verhalen lees ik een hoop herkenning. Gatverdamme….

    wim61
    Post count: 19

    Ik heb jullie verhalen met interesse gelezen en zie veel overeenkomsten. Zelf verkeer ik in een vergelijkbare situatie maar ben dan de partij die wilde scheiden. En dat is niet een bevlieging geweest maar er is een proces van jaren aan vooraf gegaan.
    Nadat ik mijn wens om te scheiden heb uitgesproken gaf dat een enorme schok zoals ik dat ook bij jullie telkens weer lees. Daarna zijn we in relatietherapie gegaan om te onderzoeken of relatie te reden was of uit elkaar gaan de juist weg zou zijn. Ik ben gebleven omdat aan mijn schuldgevoel en verplichting werd geappelleerd en niet omdat de relatie beter is geworden door de therapie. Mijn vrouw wilde de alternatieven zonder vooroordelen onderzoeken. We zijn nog steeds bij elkaar en voor de bühne lijkt het goed. Echter, in werkelijkheid is elke dag weer overleven en verwijder ik steeds verder van de persoon die ook gelukkig wil zijn. Natuurlijk ik begrijp dat ik hulp moet zoeken om weer tot mijzelf te komen al weet ik niet of mijn vrouw dat zal accepteren, terwijl het gevoel van urgentie steeds groter wordt. Kortom kom je in de situatie dat je partner niet verder wil zorg dan dat je niet in de situatie terecht komt waarin je iemand bindt door middel van schuldgevoel en verplichting als je partner daar gevoelig voor is.

    art
    Post count: 2

    Hey trieste vader,

    Het gebeurd echt niet alleen bij vrouwen. Bij mijn man is het gevoel al jaren weg……..ik heb alles geprobeerd en ik ben geen slechte of lelijke vrouw. Ik begrijp het niet en ben enorm verdrietig… is dit een midlifecrisis. Hij zet de scheiding nu door na 5 jaar hem steeds te hebben omgepraat. Ik moet het samen met mijn kinderen accepteren en een nieuwe weg zien te vinden……jij ook veel sterkte!!!

    Patrick
    Post count: 1

    Hallo Heren en vrouwen,

    Het is toch niet te geloven, hoeveel gezinnen hier mee te maken heeft. Ik, man van 45jr, en 28 jaar samen waarvan dit jaar 25 jaar getrouwd. 2 jongens (19 en 20 jaar) gaat mijn vrouw er ook mee stoppen (8 weken nu geleden aangekondigd) omdat ze ineens niet meer van me houd. Ik denk echt midlifecrisis. Ze tut zich weer op, alle nek pijn en anders klachten zijn weg. Ze is naar een week, naar haar harts vriendin gegaan. Sindsdien komt ze eens in de 2 weken even naar huis, om haar hondje te zien. Al geruim een jaar, is ze alleen maar bezig, mannen te verslinden via internet. En waarom? Ik droeg haar op mijn armen. Ik hou nog steeds van haar. Maar moet me er toch echt bij neer leggen. Meestal is een man binnen een jaar er over heen. Maar bij de vrouw begint het pas naar een jaar. Dan nemen ze meestal weer contact op. Maar wat wil ik dan. Neem ik haar terug? Nou dan moet er toch wel even een goed gesprek komen. En wie zegt, dat ik over een jaar niet iets anders heb. Dus we zullen het wel zien

    Ik wens iedereen met de zelfde ervaring, heel veel sterkte.

    JvdB
    Post count: 1

    Dit is voor mij ook heel herkenbaar. Na vorige week een aanvaring gehad te hebben met mijn man,(46) heeft hij me verteld dat zijn gevoelens voor mij 0.00 % zijn. Hij wilde graag alleen zijn, en vertelde dat hij vond dat we langs elkaar heen leven. Later kwam het eruit dat hij gevoelens zou hebben voor een ander, maar dat hij daar nog niets mee gedaan heeft. Hij heeft haar wel verteld dat hij haar leuk vindt, en dat zij hem ook leuk vindt.
    Hij is voortaan ook erg bezig met zijn gewicht, terwijl hij er gewoon goed uit ziet. De weken voor de aanvaring hebben we samen nog allerlei leuke dingen gedaan. In ieder huwelijk komen wel eens ruzies voor, en die zijn bij ons echt niet dagelijks of wekelijks. Ik heb hem verteld dat ik het jammer vindt dat hij de 21 jaar die we samen gehad hebben weg wil gooien. Als ik kijk naar wat er over een midlifecrisis geschreven staat op internet, voldoet hij daar precies aan. Hij wil wel in relatietherapie, en ik hoop dat dat kan helpen, want ik denk dat hij zichzelf in de weg loopt. Ik vind het jammer dat hij alleen maar negatief over me denkt, terwijl ik ook positieve kanten heb. Hij is ook niet perfect, en ik heb hem altijd genomen zoals hij is.
    Ik heb mezelf wel voorgenomen dat als hij weg gaat, en ik verplicht wordt om opnieuw een leven op te gaan bouwen, dat hij daar niet meer in terug mag komen als hij spijt krijgt. Ik dacht dat ik mijn man door en door kende, maar dat blijkt helaas niet zo te zijn. Ik probeer mezelf echt te vertellen dat ik niet de ‘mislukking’ ben, maar dat hij uiteindelijk de verliezer zal zijn, want het gras bij de buren lijkt altijd groener, en dat zal hij vanzelf wel ontdekken. Helaas is het dan te laat.

    Ricolykas
    Post count: 2

    Bizar is dit, ik ben ook een radeloze vader en lees mijn verhaal hier terug.

    Ben erg benieuwd hoe iedereen zich nu red, wat zijn de tips en don.ts

    Zelf ben ik net 41 en heb twee kids van 4 en 2 en een leuke vrouw van 37. Bij de start van onze relatie is vast al iets misgegaan denk ik nu, toch ben ik er altijd voor gegaan. Daarna hebben we erg veel voor onze kiezen gehad, ik verhuisd van brabant naar twente en een nieuwe baan. Mijn vrouw wisselde ook net naar een veel zwaardere baan. Kindje op komst, nog even verhuizen en een nieuw nestje betrokken. Superblij met onze dochter maar mijn vrouw was haar gevoel helemaal kwijt. Daarna haar baan opgezegd omdat ik inmiddels een hbo studie was begonnen die veeeel tijd koste. Toen nog onze zoon erbij en het bleef druk. Dus je voelt al lang dat het niet goed is. Discussies om niks, nooit doe je iets goed en ik ben een vader die geen tijd stopt in zijn kids en alleen aan zichzelf denkt. Ik had het gewoon echt moeilijk de eerste jaren en opvoeden valt me tegen. Mijn vrouw lijkt het van nature makkelijk af te gaan en doet thuis het meeste. Toch voel ik me meteen in de bress springen als ik thuis kom, tafel dekken, kids entertainen, kids in bad en bed en ben dan echt afgebrand. In de weekeinden nooit rust, altijd wat te doen, nou je snapt het plaatje zo wel. Ik voelde allang dat net niet goed zat en mijn vrouw ook. Stress puilt de relatie uit en van intimiteit is nauwelijks sprake. Als we het dan deden was het knullig en gaf het mij nog eerder verdriet dan genot. Er was iets weg. Toch kon ik niet iets doen en nu na weer een accefietje heeft ze me gezegd er definitief mee te stoppen. Ik voel me als een zak vuil op straat gezet. Alles helpt ze naar de klote en ik mag voor de consequenties opdraaien. Ik heb daar niet om gevraagd.
    Kansen op verbetering zijn er niet meer en ze wil/kan ook niet meer energie stoppen in deze relatie.
    Ik hou echt van haar en wil alles doen om dit ellende hoofdstuk te stoppen.

    Heb haar met alles en nog wt gecnfronteerd, boos geworden, huilen. Alles hoort erbij blijkbaar.
    Ze wijkt geen milimeter, op zich wel knap maar ik ken haar niet meer wie ze was. Bizar toch?

    Mijn tip, stoppen met de discussie en niet meer haar overtuigen van haar ongelijk, werkt averechts.
    Je helpt daarme wat er is naar de klote, maar ja meewerken aan de sloop van wat je hebt opgebouwd is geen makkelijke opgave. Tips zijn welkom.

    En ik heb veel verdriet om hoe dat nu moet met mijn kinderen, ben bang dat ik het niet aankan alleen en wil mijn kids gewoon echt niet missen. Komt zoveel op je af dat ik paniek voel. Hopelijk trekt dat weg en dat zal ook wel, zware tijd hoor. Heb je een diploma, nou ik had liever dat domme papiertje niet.
    Maar ja het was toch al kapot zegt ze dus dat was alleen maar uitstel geweest.

    Zo ben mijn verhaal ook even kwijt nu en bphoop in gelijk gestemde steun te vinden, wie weet helpt het.
    Sterkte allen in het vinden van je eigen geluk, ik ga daar maar voor nu, met tegenzin.
    Rico

    Ar70
    Post count: 8

    Hoi alle verdrietige vaders en moeders,

    Ongeveer een jaar geleden zat ik in hetzelfde schuitje, en wil jullie een hart onder de riem steken en vertellen wat er in het jaar is gebeurd.
    Ik heb in juli vorig jaar voor het eerst gereageerd op dit forum. Mijn man vertelde toen dat hij wilde scheiden, nadat we nog een paar maanden in relatietherapie waren geweest. Dat bleek zoals ik al dacht een formeel excuus, maar ja, dan nog sta je machteloos en moet je erin mee of je nu wilt of niet. Ik kon hem niet tegenhouden hij was er gewoon klaar mee zoals hij zei. Snap nog steeds niet hoe je klaar kunt zijn met je gezin. We hadden het echt niet slecht.

    Het was een slopende tijd, ik herken alle dingen die jullie schrijven als partij die ‘aan de kant wordt gezet’. 16 jaar bij elkaar, 3 mooie kinderen van 12, 11 en 9 en dan moet je alles tegen je zin afbreken. Dat is het meest tegennatuurlijke wat ik ooit heb gedaan. Zelf je scheiding regelen?! Wat ik toen heb gedaan is de knop omgezet en het heft in eigen handen genomen, met veel moeite. Ik heb zelf een huis gekocht, mijn man gecompenseerd voor het waardeverlies van – inmiddels – zijn huis, alle bezittingen verdeeld en opnieuw begonnen. Ik kon namelijk het huis waar we woonden niet in mijn eentje betalen en ik wilde niet van hem gaan huren. Ik heb nog een paar maanden onder hetzelfde dak gewoond, hij was (nog meer) weg dan normaal, dus feitelijk woonde ik er alleen met de kinderen tot de verbouwing van mijn huis klaar was. Op zich was dat een rustige overgang ook voor de kinderen. We zijn in 3 maanden tijd formeel gescheiden, ook financieel alle zaken gescheiden. Ongelooflijk snel, maar ja als het dan toch moet dan maar snel. Ik moet er wel bij zeggen dat ik een goede baan heb en mezelf kan bedruipen, en dat wij ons huis niet hoefden te verkopen omdat mijn exman het financieel alleen kon dragen. Maar ja, dat is alleen materieel fijn, voor de rest moet ik het nog emotioneel verwerken. Opeens alleenstaande moeder en kostwinner en de kinderen wonen 2/3 van de tijd bij mij (wat ik heerlijk vind, maar wel veel te regelen als je full time werkt).

    Wat ik als tip mee kan geven: zorg dat je zakelijk alles goed en snel regelt en probeer zo onafhankelijk mogelijk van elkaar te worden als dat financieel mogelijk is. Anders blijf je ‘last’ van elkaar houden. Het is geven en nemen, wat super lastig is want je emoties spelen overal tussendoor. Houd je hoofd koel en zoek een psycholoog voor je emoties. Echt dat helpt bij het nemen van beslissingen. Verder het belang van de kinderen voorop houden. Dat betekent toch je eigen gevoel soms uitschakelen. Voorbeeld: verjaardag van zoon. Ik laat hem kiezen wat hij wil. Hij wil een BBQ met de hele familie bij zijn vader in de tuin. Ik moet dus op bezoek in mijn oude huis en tuin waarvan ik elk struikje persoonlijk heb geplant… dat is moeilijk, maar als zoon het zo wil dan wil ik dat doen voor hem. In die zin ben je vanwege de kinderen altijd aan elkaar verbonden en moet je de communicatie goed houden. Dat voelt vaak onrechtvaardig, je moet je best doen terwijl je niet om deze situatie hebt gevraagd. Ik denk dat dat de grootste worsteling is voor iedereen die tegen zijn zin zijn gezin moet opbreken en alleen verder moet. Meestal is de partner bij wie het begon al een paar stappen verder want die heeft het proces al in zijn eentje tijdens de relatie doorlopen… dus die gaat vrolijk verder. In mijn geval is opeens de collega van exman weer in beeld, waar hij jaren geleden al iets mee had (hij blijft ontkennen dat hij ‘iets’ met dat gevoel voor haar heeft gedaan, maar ja wat kan ik daar mee)… zij ook vers gescheiden tja voelt toch alsof je nog een keer bedonderd wordt maar dan openlijk. Het is jammer dat het beeld dat je had van je ex partner, zo instort terwijl je het ook goed hebt gehad samen. Je zelfvertrouwen krijgt een knauw. Hoe kun je iemand ooit weer vertrouwen?
    Veel sterkte en wijsheid gewenst, geniet van de kleine mooie momenten (de kinderen) het is niet makkelijk en het is een lang herstelproces maar hou je taai en wees lief voor jezelf.

    bs 1957
    Post count: 1

    hier nog een man die na 30 jaar door zijn vrouw is verlaten achtergelaten met een kind van 17.Kan hier wel nog eenzelfde verhaal neerpennen maar het enige antwoord wat ik ook gekregem heb is dat het gevoel weg is en dat ze er klaar mee is niet beseffende wat ze stuk maakt en nooit terug komt.Heb het ook erg moeilijk mee vooral om er na drie weken nadat ze weg was met een vent die zie online had leren kennen en dus nog nooit had ontmoet en hotel afspraakje had. Als je dan vraagt waarom dan krijg je als antwoord,had ik zin aan.Wens iedereen verder sterkte maar kan het niet begrijpen.

    johann
    Post count: 23

    het is verschrikkelijk wat jullie allemaal moeten doormaken, maar ik hoor constant hij of zij weet niet wat ze stuk maken na zoveel jaar huwelijk.
    Wat willen jullie dan, dat diegene bij je blijft ook al houdt hij of zij niet meer van je. Trouwen doe je met zijn tweën, maar scheiden doe je helaas alleen.

    harm1960
    Post count: 1

    tja hier nog zo n verhaal.
    vrouw wil vrijheid, zelfstandigheid bla bla.
    nou met die vrijheid en zelfstandigheid was het snel over want ze had binnen een paar maanden al een ander.
    we waren nog niet eens officieel gescheiden!
    ik denk dat de reden van onze scheiding iets anders is. ze zat een paaruur per dag op facebook te kijken hoe goed andere mensen het hebben.ik kon ook zelden een goed gesprek met haar hebben ,omdat ze vond dat ik het altijd beter wist.
    eigenlijk komt het er op neer dat ze niet gauw tevreden kon zijn met wat ze had.ze was gewoon toe aan wat nieuws en in dit geval was ik hetgene waar ze op uitgekeken was!
    ze zal nu wel gelukkig zijn denk ik, zolang het duurt. dwz totdat ze weer toe is aan wat nieuws
    waar ik op dit moment het meest mee zit is het feit dat ik mijn kinderen niet de dupe wil laten worden van alle gebeurtenissen van en rond een scheiding
    soms ontkom je er niet aan dat je een slecht humeur hebt en dat je je exvrouw overal de schuld van geeft.(dit zeg ik niet tegen mijn kinderen trouwens, tis niet zo dat ik haar zwart maak )
    tja dan word je wel eens boos op je kinderen als ze wat lastig zijn. daar kan ik dan heel verdrietig van worden want zij kunnen er helemaal niets aan doen.
    soms ben je onterecht boos op je kids omdat je zelf niet goed in je vel zit.
    ik probeer het dan wel uit te leggen, maar ja ze zijn 10 en 12 en dan denk ik zullen ze het wel begrijpen.
    ik hoop het maar
    zal proberen er nog een leuke dag van te maken vandaag want zoals ik al zei, de kinderen kunnen er ook niets aan doen maar vaak zijn ze (ongewild) wel de dupe

    brokkie
    Post count: 1

    Hoi allemaal,
    Gelukkig hier geen kinderen, maar hetzelfde verhaal als alle anderen.Ik ben nu 56 jaar, mijn vrouw 41 jaar. 17 jaren samen geleefd, getrouwd, geen behoefte aan familie o.i.d….Altijd samen, waar ik was , was zij ook..
    Gezamenlijke hobby, dus mooier kon het niet. Elke dag "love you" enz enz, we waren onafscheidelijk. Tot ze stopte met de anticonceptiepil. Ineens voelde ze zich aangetrokken tot een ander, waarmee ze een affaire kreeg. Ik heb dit aangekeken, en besloot dat zij toen moest beslissen voor wie te kiezen. Ze koos wederom voor mij. Na het nu anderhalf jaar geprobeerd te hebben (zonder sex al die tijd), besluit ze vanavond om op te stappen….Wat mankeert vrouwen van rond de 40? Ze voelt niks voor me, ze wil "gewoon alleen zijn"…. Ikben nooit een slechte vent geweest, dat kan ik met zekerheid zeggen…

    Dagu
    Post count: 4

    Ik snap heel dat gevoel is weg verhaal bij de mensen die de stap zetten niet. Hier een vrouw met twee jonge kinderen. Zal het hier zo zijn dat we het eerste jaar van ons tweede kind niet eens overleven? Nooit gezegd wat er nou aan de hand was en de dingen die ik nu hoor nu hij vertrokken is, zijn naar mijn idee te veranderen. Ook ik heb de stap genomen om aan mijzelf te gaan werken ivm dingen na de laatste geboorte. Het lijkt wel of mensen zo makkelijk zeggen het werkt even niet, ik stap op. Zo voelt het hier wel.

    wim61
    Post count: 19

    Beste Dagu,

    Niet zeggen dat er iets aan de hand is, is helaas maar al te waar. Dat je van te voren niets merkt kan bijna niet waar zijn want de non-verbale signalen zijn er lang van te voren. Misschien wil je die als partner niet zien en niet waar hebben. Meestal schort het aan de onderlinge communicatie. Wel met elkaar praten maar niets zeggen, uit angst, schuldgevoel of boosheid. Dat je het op kunt lossen heb ik vaar gehoord maar is wel erg moeilijk en dat kan mijns inziens alleen goed gaan als je voor elkaar openstaat, tolerant bent dat je niet altijd op dezelfde manier leert en denkt.

15 berichten aan het bekijken - 16 tot 30 (van in totaal 80)

Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.