Hulp nodig bij uw scheiding? Bel 0800 - 88 99 000 (gratis)|info@allesoverscheiding.nl

het gevoel is weg bij haar?

het gevoel is weg bij haar? 2012-06-18T13:07:40+00:00

Tags: 

15 berichten aan het bekijken - 46 tot 60 (van in totaal 80)
  • Auteur
    Berichten
  • Arnie
    Post count: 1

    hoi Sandy,
    Zelf denk ik dat het niet meer goed gaat komen tussen jullie,tenzij jij de broek aantrek en zegt nou eruit jij.
    Je zal hem moeten laten schrikken,zo van dit had ik nooit gedacht van haar,oeps nou word het allimentatie betalen,en helemaal geen sex.
    4 kinderen groot brengen en dan dit,nee daar moet jij je te goed voor voelen om je zo te laten behandelen.
    Mijn zus heeft ook 4 kids,en als haar man ineens gek word op een grietje van 27,krijg hij van mij een knal in zijn smoel,want dat is wat hij dan verdient.
    Als jij niet voor je eigen op komt dan gaat hij ermee door hoor,kan ik je verzekeren.
    En dat wil je toch niet.
    En Sandy er zijn genoeg mannen die het wel begrepen hebben hoor.
    sterkte.

    Regenboog
    Post count: 2

    He Sandy,

    Wat een herkenbaar verhaal zeg. Als we nu toch eens zouden weten hoe het in de brein van mannen zou werken. Misschien zou het helpen als ze echt eerlijk zijn. Ik denk dat we daar al een stap mee winnen.

    Kan me je boze gevoel ook helemaal voorstellen en misschien ook een machteloos gevoel. Wanneer hij niet in actie komt en dit blijft doen, moet je inderdaad aan jezelf denken, hoe moeilijk dit ook is.

    Ik ben ook een vrouw van nog geen 40, 2 kleine kinderen en mijn man ging vreemd. Inmiddels woont hij bij haar, na een lang heen en weer getrek waar ik gewoon aan mee gedaan heb. Ik kreeg ook de schuld van zijn vreemdgaan. Want ik had hem genegeerd, verwaarloosd etc. Een tijd lang heb ik ook echt gedacht dat ik dit gedaan heb. Maar stel dat, dan geeft dat toch nog steeds niet het recht om vreemd te gaan. We hadden een mooi huwelijk, ik wilde hem overtuigen dat we dit terugkonden krijgen, maar helaas. Hij bleef boos en bleef vluchten. Nu doet het eigenlijk alleen nog maar meer zeer. Dat ik zo hard gevochten heb en alleen over blijf.

    En @arnie, waar zijn die mannen die het wel begrepen hebben? Ik ben helaas al twee keer tegen de verkeerde aan gelopen…

    Regenboog
    Post count: 2

    En moeilijk inderdaad die twee gezichten. Dat herken ik helemaal. Mijn kinderen zijn 4 en 6 en weten niet dat papa bij zijn nieuwe vriendin woont, ik moet voor de grootste zorg opdraaien en daarbij ook voor hun verdriet en boosheid. En dan toch leuk over papa blijven praten. Echt zo moeilijk. Maar ik denk wel dat als je dit blijft doen en je sterk opstelt, in het belang van de kinderen denkt, dat jij uiteindelijk het krachtigst bent en dat je daar enorm trots op kan zijn. Later zullen de kinderen je er dankbaar voor zijn.

    annefleur2008
    Post count: 1

    Ik hoor hier alleen mensen die het van de kant zijn/bekijken van de partner die nog wel van de ander zou houden. Waarom krijgt altijd de partner de schuld die zegt niet meer van de ander te houden?
    Ik voel ook niets meer voor mijn man, ik heb er al ruim drie jaar mee rond gelopen. Heel vaak verteld waar ik mezelf aan ergerde hij beloofde beterschap. Het waren simpele dingen in mijn ogen, niet elke keer je voeten op tafel leggen en zeker niet als er kopjes of eten op staat. Je vrouw aandacht geven in plaats van de laptop of de tv, ik werd totaal niet meer aangeraakt. En nog erger soms handdoeken gebruiken of het toiletpapier was, dus ja de remsporen zaten in de handdoeken probeer dat er elke keer maar uit te halen. We gingen nergens bijna meer heen, vrienden hadden we niet meer omdat hij ze allemaal wel weg beledigde. Afgelopen zondag heb ik gezegd dat ik wou scheiden, nou toen was het raak. Ik had hem geen enkele kans gegeven, hij moest ook elke dag vroeg op staan om naar zijn werk te gaan, sorry maar in de vakantie en weekenden gebeurde er ook niets.
    Ondertussen kwam ik elke keer de zoon tegen van mensen waar ik werkte in de thuiszorg, na twee er om heen te hebben gedraaid kwamen we er achter dat we elkaar al zekers twee jaar leuk vonden. Opeens weet ik weer hoe het is om gewaardeerd te worden, je vrouw te voelen.
    Ik vind het heel erg voor thuis, de kinderen zijn allemaal volwassen dus daar valt het nog wel voor mee. Maar ik kon niet anders, het was volledig zelf ook inslapen of voor mezelf kiezen. Mensen denken vaak dat degene die wil scheiden de boosdoener is en vergeten naar zichzelf te kijken.
    Ik heb gekozen voor mezelf en ja daar ben ik best trots op. Het leven is te mooi om alleen maar op de bank te zitten en naar een tv en laptop te werken en verder verwachten dat alles voor je gedaan wordt. Sorry voor iedereen die gekwetst is maar ik moest hierop reageren.
    IK WIL LEVEN.

    Jer
    Post count: 1

    Ik ben 9 jaar geleden gescheiden en heb 3 kinderen uit die relatie. Twee jaar na de scheiding heb ik een vrouw leren kennen en ook met haar gaan samenwonen. Dit was nog wel even een stap want mijn ex en kinderen woonden in Drenthe en ik ging naar noord Brabant. Daarnaast zat ik in een vechtscheiding want mijn ex accepteerde op de een of andere manier niet dat ik een nieuwe relatie had. Dit heeft veel problemen veroorzaakt met de kinderen…zij zette de kinderen in een loyaliteitsconflict. Rechtszaak na rechtszaak, het weigeren de kinderen aan mij mee te geven tijdens de omgangsregeling…..al met al 3 jaar geduurd voordat zij doorhad dat het anders moest. De periode daarna ging alles goed…ze kreeg zelfs een redelijk goede band met mijn nieuwe partner. Nu is mijn ex helaas in mei 2015 overleden na een kort ziektebeeld en kwamen mijn partner en ik in een rollercoaster terecht. Ik als vader van de erfgenamen moest alles regelen qua begrafenis, de financiële zaken, het huis opleveren, etcetera. Aangezien ik en mijn vriendin in noord Brabant wonen hebben we de kinderen mee genomen en hebben zij alles achter moeten laten (school, vrienden, etc). Dit samen met het verlies van hun moeder is zwaar geweest. Mijn vriendin en ik hebben ook nog snel een samenlevingscontract op laten stellen en tevens haar als voogd voor mijn kinderen laten vastleggen. Nu hadden we dus een groot gezin….zij heeft namelijk 4 kinderen…en dat was druk….heel erg druk. In september 2015 hebben we besproken of het misschien verstandig was om apart te gaan wonen om zodoende meer rust te creëren voor iedereen. Na er lang over gesproken te hebben, besloten we om het nog even aan te kijken. Drie weken geleden kwam mijn vriendin wederom met het voorstel en ik was het met haar eens….dan maar latten. De week erna viel het mij op dat zij zich steeds meer afzonderen en zelfs haar telefoon meenam naar de badkamer als ze ging douchen. Toen ik haar hier naar vroeg reageerde ze heel koeltjes (alsof het heel normaal was) dat ze al 5 maanden geleden voor zichzelf had besloten om niet meer verder te willen met de relatie…en als klap op de vuurpijl gaf ze ook nog even aan dat ze inmiddels verliefd was geworden op een collega (27 jaar oud en zij is 45). En toen ik haar aansprak op het feit dat ze dit dan niet 5 maanden geleden al had aan moeten geven, werd ze boos op mij want ik had dit moeten weten en aan moeten voelen. De dag erna is zij vertrokken naar haar ouders en aangezien het huis waar wij wonen een huurhuis is op haar naam, loopt ze nu te dreigen dat ik en mijn kinderen maar naar de crisisopvang moeten. Ik ben hard op zoek naar een woning, maar dat valt niet mee…tevens een brief van de huisarts geregeld in de hoop dat dit bij de woningstichting mee zal helpen Met een eventuele urgentie. Tevens kijkt zij niet meer om naar mijn kinderen of houdt überhaupt rekening met hun verleden. Zij hebben ook al 7 jaar een goede band Met haar…..het interesseert haar helemaal niks…ze is alleen maar met zichzelf bezig en ondertussen ook met haar nieuwe lover in een vakantiehuisje. Ik snap dat je uit elkaar kan groeien…zeker in zo’n druk huishouden als die wij hadden….maar de manier hoe ze dit heeft aangepakt kan ik niet vatten. Hoe kan iemand zoegoïstisch zijn en totaal gevoelloos voor de situatie en emoties van anderen die toch 7 jaar een onderdeel zijn geweest van jeleven.

    eltee
    Bijdrager
    Post count: 21

    Ik lees hier heel veel herkenbare berichten.
    Ik ben ruim 14 jaar samen met mijn vrouw, waarvan bijna 9 jaar getrouwd, samen hebben we twee kindjes (3 en 5). Ze wordt binnenkort 38 jaar.
    Mijn vrouw heeft drie maanden geleden laten weten dat ze geen gevoel meer voor me heeft. Laten weten in de zin van: trouwring afdoen en net zo lang wachten tot ik er naar vroeg. Ze durft geen confrontaties aan te gaan, vandaar dat ze in de voorgaande drie jaren niets heeft gezegd; het gevoel begon al drie jaar geleden af te nemen namelijk. Als ik met haar praat, komen er alleen maar tranen uit, er is geen fatsoenlijk gesprek mee te voeren. Komt door vroeger, heeft haar psych gezegd, haar vader was een hele dominante man die heel hard de confrontatie aan ging.
    De afgelopen drie jaar is er heel veel gebeurd. We zijn onze beste vriend verloren, hij verongelukte met de motor voor mijn ogen op de snelweg, zijn vrouw is de beste vriendin van mijn destijds hoogzwangere vrouw, dus we hebben alles daarna ook heel intens meegemaakt. Van die gebeurtenis heb ik een ptss overgehouden, waar ik pas een aantal maanden geleden voor behandeld ben (mijn fout).
    Na het ongeluk gebeurde er nog veel meer:
    – haar ouders en zus lieten haar ineens links liggen, geen contact meer voor ruim drie jaar.
    – onze jongste werd ernstig ziek en heeft twee weken in het ziekenhuis geleden, het scheelde heel weinig.
    – in die tijd verloor ze, omdat ze er voor haar zoontje wilde zijn, haar baan
    etc. etc.
    In de afgelopen jaren zijn we daardoor uit elkaar gegroeid, dat is ons beiden schuld. Maar dat haar gevoel weg is, had ze me wel eens eerder kunnen melden, zodat we er samen iets aan hadden kunnen doen. Ze loopt momenteel dus bij een psychiater, die met haar eigenlijk alleen praat over onze relatie ipv de persoonlijke problemen die ze heeft door de gebeurtenissen van afgelopen jaar. Ze denk dat ze veel gelukkiger kan worden als ze niet meer bij mij is. Ik vraag me af of dat haar probleem oplost, ze zit in de knoop met zichzelf en probeert nu een symptoom (geen gevoel meer voor mij) daarvan op te lossen. Maar daarmee is het probleem niet opgelost. Relatietherapie heeft volgens haar geen zin meer.
    Bovendien zijn we zes maanden geleden verhuisd naar ons droomhuis, wat we sowieso moeten verkopen in het geval van een scheiding.
    Ik heb als voorstel gedaan dat we even een aantal maanden apart gaan leven, zodat ze kan ervaren hoe dat zal zijn; er alleen voor staan met de kindjes om de week.
    Daar heeft ze nog niet op gereageerd, dus het zal er wel weer op neerkomen dat ik er om vraag; zelf durft ze er niet over te praten.
    Ik weet het allemaal niet meer. Ik weet zeker dat het op den duur wel weer goed kan komen, maar ik ga niet lopen trekken aan een dood paard.
    Ik slaap nauwelijks, krijg geen hap door m’n keel, ik zie even geen uitweg uit deze situatie…

    Een intens verdrietige vader.

    Roman
    Post count: 7

    Heel herkenbaar allemaal. Ik ken mijn vrouw vanaf haar 19de, ik was 21. Ik ben pas 52 jaar geworden, dus een hele lange tijd.
    We hebben heel veel goede dingen meegemaakt, veel gereisd, 2 zonen gekregen, inmiddels 17 en 19, waarvan de oudste in augustus op kamers is gaan wonen, aan geld nooit geen gebrek, veel naar concerten, uit eten, de goede dingen van het leven.
    Tot twee jaar geleden wist ik dat we nooit uit elkaar zouden gaan, een crisis hadden we nooit gehad, hooguitwat meningsverschillen en soms ruzies. Na zo’n lange tijd samen gebeurd dat, maar we kwamen er altijd weer gemakkelijk uit.

    Totdat er 2,5 jaar geleden een plotselinge keerpunt kwam.
    Ze wilde met een collega drie maanden naar Sri Lanka om in een kindertehuis te gaan werken. Op het eerste gezicht een nobel plan, alleen was 3 maanden voor mij te lang, ik stelde voor dat ze 1 maand ging. Vooral voor de kinderen die in hun examenklas zaten en ik een drukke baan had, en haar bovendien geen 3 maanden wilde of kon missen. Uiteindelijk na afschuwelijke ruzies, is ze met tegenzin ‘slechts’ 1 maand naar Sri Lanka vertrokken.
    Het contact wat we hadden toen ze daar verbleef was afstandelijk en soms kwetsend. Als ze me belde was de strekking meestal ‘ zo kan het leven dus ook zijn’ . Toen ze terug kwam was ze helemaal vol van zichzelf, ze kon geen interesse opbrengen hoe ik het die maand had gehad.
    Ik had de hele bovenverdieping geschilderd en het huis aardig opgeknapt. Ze keek er naar en zei letterlijk, ‘ hier draait het leven niet om’ .
    Daarna is het aanmodderen begonnen.

    Sinds mijn oudste zoon het huis uit is gegaan, in augustus, is het helemaal mis gegaan.
    Ineens zei ze, zo kan ik niet verder, ik heb vrijheid nodig, je verstikt me. Ze sloot zich helemaal op in zichzelf, reageerde alleen nog maar met ruzie, bezocht gezamenlijke vrienden, waarmee ze haar huwelijk is gaan analyseren. Is bij mijn zwagers over mij gaan klagen, bij mijn schoonmoeder etc. Terwijl ik met al die mensen een goede band dacht te hebben, heb ik nooit meer iets van ze vernomen.
    Die collega waarmee ze toen naar Sri Lanka is geweest, een gescheiden vrouw, is sindsdien haar hartsvriendin.
    Daarnaast heeft ze zich compleet op haar werk gestort, ze komt thuis wanneer het haar uitkomt.
    Regelmatig zegt ze hoe goed ze bij de mannen ligt, maar voegt ze er altijd direct zelf aan toe, ik ben even klaar met mannen.

    Inmiddels liggen we in scheiding, ben ik een huis elders aan het kopen, terwijl zij nooit meer thuis is. Ze zegt bij vriendinnen te slapen.
    Naar onze zonen kijkt ze nauwelijks meer om, ze heeft contact, heel soms met een sms berichtje.
    Als ze thuis komt om schone kleding te halen zit ze er vijandig en afstandelijk bij. Waarna ze helemaal opgemaakt en geurig van de parfum naar een vriendin zegt te gaan. Ik heb haar altijd volledig vertrouwd. Nu heb ik soms een eigenaardig gevoel.
    Heeft ze een geheime liefde, die ze pas introduceert aan de kinderen en familie na de scheiding, zodat ze net kan doen voorkomen dat ze die persoon pas na de scheiding heeft leren kennen? Het klinkt misschien achterdochtig, maar waarom kiest een moeder ervoor om de paasdagen niet bij haar kinderen maar bij een vriendin door te brengen? Is ze zo keihard geworden of is ze zo verliefd dat alles daar voor moet worden geofferd?
    Ik ben er voor de kinderen, hoe dan ook.
    Inmiddels voel ik me machteloos, maar ook diep vernederd. Hoe kan iemand waar je zo lang je leven mee deelt ineens zo harteloos en liefdeloos zijn geworden. het lijkt een compleet andere persoon geworden.
    Ik heb voorgenomen mijn leven op te pakken en weer naar geluk te streven, en dat lukt aardig, maar met mijn kinderen heb ik te doen.
    Ik moest dit even kwijt.

    Groetjes van Roman.

    eltee
    Bijdrager
    Post count: 21

    Hallo Roman,

    Jouw vrouw is zo te lezen ook ineens een ander persoon geworden. Niet meer dan een schim van de vrouw die je een groot deel van je leven kent en van gehouden hebt.
    Herkenning alom.

    Als ik even mag reageren op je verhaal… ze is nooit meer thuis, zegt bij een vriendin te slapen en gaat bij jou opgemaakt en onder de parfum de deur uit? Onder het motto waar rook is, is vuur; ik vrees dat je vermoedens kloppen en dat ze gewoon bij een andere kerel woont. Vooral omdat ze niet meer naar jullie kinderen omkijkt, dat doe je pas als je gedachten écht bij iemand anders zijn, en dat is niet die vriendin…

    Mijn vrouw is ook keihard geworden, ze heeft haar besluit genomen en er valt niet meerover te praten, terwijl AL onze vrienden (ook die van haar) op zijn zachtst gezegd hun vraagtekens zetten bij de beweegreden(en) van haar eenzijdige beslissing. Het voelt alsof ik onschuldig en zonder proces schuldig wordt bevonden en in de gevangenis gegooid word…

    Ik wens je heel veel sterkte, ik denk dat ik weet hoe je je voelt!

    gr. eltee

    Roman
    Post count: 7

    Hoi Eltee,

    Bedankt voor je reactie, soms lucht het al op om het verhaal op papier te zetten. Ik wens jou ook veel sterkte.
    Het leven gaat gewoon door, de grootste wraak is om gelukkig te zijn zonder je vrouw, hoewel het soms lastig is. Negatieve gedachtes blijven soms door het hoofd rondspoken.

    Ook jou verhaal is heftig. Als ik het zo lees heb je een behoorlijk gesloten vrouw die alles voor zich houd en het er pas uitkomt als het al te laat is. Jullie hebben veel ellende meegemaakt de laatste tijd, misschien is daar toch iets van verwijdering ontstaan.
    Iedereen verwerkt traumatische gebeurtenissen op zijn eigen manier. Hoeveel kan een mens hebben?
    Het kan heel goed dat die psychiater, die het meer over jullie relatie heeft dan over haar persoonlijk problemen, haar op een bepaalde manier heeft beinvloed waardoor ze is gaan denken dat haar probleem in jullie huwelijk zit, terwijl ze misschien vol met onverwerkte rotzooi uit het verleden zit.
    Nu ze denkt dat alle problemen aan jou ligt hoeft ze weer niet naar zichzelf te kijken.
    Een gecompliceerd verhaal, zeker ook omdat er nog kleine kinderen in het spel zijn.
    Als er een soort waarheid tussen de oren is gepland is er vaak geen redelijkheid meer in te ontdekken, laat staan kritisch zelfvermogen.

    Ik probeer wel positief terug te kijken op de vele goede jaren die we wel hebben gehad, dat werkt, anders slaat de bitterheid toe, en daar is niemand mee geholpen.
    Dat ze mij laat vallen, daar kan ik mee leven, maar dat ze de kinderen feitelijk dezelfde behandeling geeft, daar heb ik soms maagpijn van.

    Groetjes, Roman.

    eltee
    Bijdrager
    Post count: 21

    Hai Roman,

    Dingen op papier zetten helpen zeker! En om het er op deze manier over te hebben met anderen in een vergelijkbare situatie, kunnen er ook weer andere inzichten volgen.

    Inderdaad, het leven gaat door, de kindjes leven onverminderd hard door en dus heb ik geen keus.

    Wat je zegt is denk ik waar, haar klaarblijkelijke gebrek aan gevoel voor mij is meer een symptoom dan een oorzaak. Zij heeft in haar hoofd geprent dat dit de oorzaak/waarheid is en dat is er met geen mogelijkheid uit te krijgen, versterkt door de gesprekken met haar psych.
    Maar wat moet ik met iemand waar niet mee te praten is? Al meerdere van mijn goede vrienden hebben er een belletje met haar aan gewaagd en allen zeggen ze het zelfde: ze is heel vastberaden en er valt eigenlijk niet mee te praten.

    Momenteel zit ik in de witheet-fase. De verdriet / ontkenningsfase heb ik net gehad. Ik ben witheet over het feit dat ze, na alles wat we meegemaakt hebben, mij onschuldig en zonder proces de gevangenis in gooit. Wellicht wat rare beeldspraak, maar zo voelt het. Ik heb er niets aan kunnen doen (ik ben een man, dus als ze niets zegt, hoe kan ik dan weten dat er iets is?) en nu is het al te laat om er iets aan te kunnen doen.

    Wat is jouw status, slaapt jouw vrouw nog steeds bij ‘vriendinnen’, of ben je er wellicht inmiddels achter dat er toch een andere vent in het spel is?

    gr. eltee

    Roman
    Post count: 7

    Hoi Eltee,

    Mijn status is dat mijn vrouw me via een sms berichtje heeft laten weten dat ze tijdelijk woonruimte elders heeft. In ieder geval tot de scheiding is uitgesproken en ik in een ander huis woon.

    Ook met haar valt nergens over te praten, ze legt structureel alles buiten zichzelf. Zelfs het feit dat ze met de paasdagen de moeite niet heeft genomen om de kinderen even te bellen legt ze bij mij neer. Dat komt door mij. Hoe onredelijk kan je zijn en hoe weinig zelfkritisch vermogen kan een mens hebben? Haar aanspreken op haar gedrag is onmogelijk, ze voelt zichzelf slachtoffer en is daar zelf in gaan geloven.
    De reden dat ze wil scheiden is me nog steeds niet helemaal duidelijk. Nu zegt ze, ik ben nooit mezelf geweest bij jou, alsof ze daar zelf geen verantwoordelijkheid in heeft gehad.

    De witheet-fase, ook ik zit daar in. Na een periode van terneergeslagenheid en ongeloof zit ik nu ook in de woede fase.
    Als ze er niet is, gaat het goed, maar als ik even met haar te maken krijg, als is het maar door een sms bericht begin ik inwendig te koken. De toonzetting en kilte, alsof we nooit iets met elkaar hebben gehad haalt soms het ergste in me naar boven. Het is denk ik maar goed dat ze momenteel ergens anders verblijft. Ik ben absoluut geen gewelddadig persoon, maar ik voel me soms als grof afval aan de kant gezet. Ik kan er geen ander gevoel bij bedenken.
    Ik ben in ieder geval blij dat het lekker weer gaat worden, ik kan wel wat zonneschijn gebruiken.

    Hou jij het allemaal nog een beetje vol?

    Gr, Roman.

    eltee
    Bijdrager
    Post count: 21

    Hai Roman,

    We zitten echt in hetzelfde schuitje, zelfs dezelfde fase.
    Via een sms laten weten dat je niet meer thuis komt… lekker dan. De slachtofferrol is heel herkenbaar, ze vindt dat ze niets verkeerd gedaan heeft; alles komt door jou. Met het "grof afval" statement wat je maakte, verwoord je heel goed hoe ik dat voel.

    De status bij ons? De communicatie is tot het nulpunt gedaald er gaan eigenlijk alleen nog maar via whatsapp. En ook dat is marginaal. Aanstaande zondag wordt onze oudste zes jaar (dát zal een gezellige verjaardag worden met familie!) en daarna gaan we elk een aantal dagen per week uit huis, zodat we niet meer tegelijk in het huis verblijven. Ik ben blij als ze er niet is en het is heel ongemakkelijk als ze er wél is. Het gaat gewoon echt niet meer. Ik ben normaal ook een persoon die geen vlieg kwaad zou doen, maar net als jij wordt het kookpunt bereikt als ze alleen al in de buurt van me komt.

    Weet je… een aantal weken geleden zag ik het allemaal heel somber in. Maar nu, ik weet niet, de gedachte aan de toekomst begint te wennen (vreemd genoeg) en zie ik het wel voor me: een leven zonder haar. Alle kleine dingetjes waar ik me aan ergerde: al die jaren jezelf wegcijferen en jezelf inzetten voor haar en de kids: dat hoeft zo meteen niet meer. Alleen nog voor jezelf en de kids, dan bouw je iets op voor jezelf en hoef je geen verantwoording af te leggen, behalve aan jezelf. Een eigen huisje, mijn werk, mijn vrienden, om de week de kids, lekker klussen…
    Niet dat ik me altijd zo voel hoor, gisteren bijvoorbeeld had ik een erg slechte dag. Dan komt de woede in alle hevigheid weer terug en kan ik haar wel wat aan doen. Dan betrap ik mezelf er ook op dat ik het soms af reageer op de kinderen, vooral de jongste. Die is nu bijna vier, héél erg toe aan school en zo koppig als zijn moeder; niet luisteren dus en vooral lekker doen waar hij zelf zin in heeft.

    Ik zie alleen op tegen alles wat er komen gaat en de onzekerheid die daar uit volgt: scheiding inzetten, huis verkopen, daarna huis tijdelijk huis huren of vind ik gelijk het huis wat ik wil voor de juiste prijs en met de juiste timing? Hoe reageren de kinderen er op? Hoe zal de communicatie verlopen met mijn lieflijke echtgenoot? Etc. etc.

    Goed om met iemand contact te hebben die in hetzelfde schuitje zit, en dat bedoel ik uiteraard in de meest positieve zin.

    Hou je taai!

    gr. Eltee

    Roman
    Post count: 7

    Hoi Eltee,

    Als ik het zo lees zitten we inderdaad in dezelfde fase.
    Ook ik merk dat ik langzamerhand steeds positiever over de toekomst begin te denken.
    Nu ze een tijdje van de vloer is en ik meer tijd voor mezelf heb, voel ik me wat relaxter. Hoewel dat wel per dag kan verschelen. Soms heb ik goede dagen, andere dagen zijn minder. Dan voel ik me onmachtig en heb ik ineens een soort heimwee naar hoe ze vroeger was, dan lijkt het allemaal een soort nachtmerrie. Waarna ik mezelf weer herpak en er toch het beste van maak, dat lukt aardig.
    Het gevoel over mijn toekomstige ex wordt positiever als ik een aantal dagen geen contact heb.
    Dan stuur ik soms een goed bedoeld aardig sms’je, waarna ik meestal een kil en verwijtend berichtje terug krijg. Dat zet me dan weer gelijk met beide benen op de grond. Dit is er dus van ons over.
    Ze grijpt alles aan om slachtoffer te zijn, zelf goedbedoelde berichtjes worden vol cynisme beantwoord.
    Ik heb haar nu opgegeven en begin steeds meer aan mijn eigen toekomst en die van mijn kinderen te denken.
    Ook denk ik wel eens stiekem, hoe lig ik dadelijk nog in de markt bij andere vrouwen, hoewel ik nu niet aan een andere relatie moet denken.
    Laat me als dit alles achter de rug is even met rust.

    Ik begrijp dat alles wat er nog komen gaat aangrijpend voor je is, maar het geeft ook rust om dingen in te zetten.
    De scheiding inzetten, de kinderen vertellen, nieuwe woonruimte zoeken etc. ik heb dat al doorlopen, een emotionele tijd waarin je tegelijkertijd moet proberen zakelijk en rustig te blijven.
    Dat er een verjaardag aan zit te komen met de hele familie, bijna een genante aangelegenheid. Iedereen weet dat er iets gaande is, de partijen staan vaak al aan iemands kant, maar er wordt niet openlijk over gesproken.
    Dat soort situaties zijn vaak zwaarder dan de scheiding zelf. De hele omgeving lijkt tijdens iets als een kinderfeestje wel besmet met de echtscheiding. Om maagpijn van te krijgen.

    Heel veel sterkte en we houden contact,

    Roman.

    eltee
    Bijdrager
    Post count: 21

    Hai Roman,

    Het feit dat we ons allebei beter voelen als vrouwlief (cynisch genoeg?) niet over de vloer is en al helemaal als we haar een aantal dagen niet gezien hebben, geeft toch wel aan dat we klaar zijn voor een leven zonder het vrouwmens wat eenzijdig besloot ons leven even door de plee te spoelen.
    De slechte dagen waar je het over hebt, heb ik ook, zo gemiddeld ééns in de vijf dagen of zo. Als ik weer besef hoe het vroeger (een paar maanden geleden nog maar) was en hoe leuk we het hadden. Na een nachtje slapen of een biertje doen met een maat is dat ook weer over.
    Het contact verloopt bij ons gelukkig wel wat beter dan bij jou, we whattsappen gewoon over en weer als dat moet, zonder verwijtende of cynische ondertoon. Ook beter voor de kindjes, lijkt me.
    Hebben jullie nog wel contact over de kinderen?

    De verjaardag hebben we gelukkig gescheiden, van 10 tot 14 mijn familie en vrienden, vanaf 14 uur die van haar. Als we dat niet zouden doen, zou dat nog wel eens kunnen leiden tot zeer ongemakkelijke situaties, vooral omdat een aantal van mijn beste vrienden de hele situatie té belachelijk vindt om er niets van te zeggen. En dat zullen ze dan ook doen. Dus maar beter dat ik dat nu vermijd, om wille van de verjaardag van mijn dochtertje!

    Voor de rest is er nog niets geregeld, volgende week beginnen we met een drie-om-vier-dagen regeling, waarbij één van ons telkens in huis is met de kids. Eerst dat maar eens een tijdje doen, daarna komen de gesprekken wel met de mediator, wordt de scheiding ingezet, huis verkocht, andere woonruimte gezocht, verhuisd etc. etc.

    Ik zie er nu ook steeds minder tegen op, vooral omdat ik me nu heel goed realiseer dat het hierna beter wordt zonder haar.
    Hoe snel sommige dingen kunnen gaan…

    Hou je haaks en we houden contact!

    Wellicht beter om dit via een PM voort te zetten?

    gr. Eltee

    mtb2000
    Post count: 1

    Hier een soort gelijk verhaal, nu ruim 5 maanden verder, en nog steeds vol ongeloof, maar ook besef.
    En nog veel meer gevoelens,
    Ik zou graag met jullie van gedacht wisselen over hoe jullie het ervaren, ik heb pb’s gestuurd.

15 berichten aan het bekijken - 46 tot 60 (van in totaal 80)

Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.