Hulp nodig bij uw scheiding? Bel 0800 - 88 99 000 (gratis)|info@allesoverscheiding.nl

het gevoel is weg bij haar?

Home » Onderwerp » Scheiden – Ja of Nee » Hoeveel moet je verdragen? » het gevoel is weg bij haar?
het gevoel is weg bij haar?2012-06-18T13:07:40+00:00

Tags: 

15 berichten aan het bekijken - 61 tot 75 (van in totaal 80)
  • Auteur
    Berichten
  • Stommertje
    Post count: 2

    Mijn vrouw heeft zo n 6 weken geleden na 15 jaar huwelijk (2 kinderen 5 en 10 jaar) medegedeeld dat ze wil scheiden. Ze heeft geen gevoelens meer voor me (‘begrijp je dat dan niet?’). Ze is direct bij haar moeder gaan wonen.
    Ik ben niet boos, alleen intens verdrietig en ik mis haar ontzettend.
    In het begin nog met haar kunnen praten over mijn gevoelens en over waarom ik denk dat we wel nog samen een toekomst kunnen hebben. Zij gaf al snel aan geen behoefte meer te hebben aan dit soort gesprekken omdat het haar te zeer aangrijpt. Wat mij weer hoop geeft dat ze toch nog gevoelens voor mij heeft.
    We hadden afgelopen 10 jaar (we kennen elkaar 22 jaar) al flink wat problemen, incl relatietherapie. Toch is de klap enorm voor me. Dat komt denk ik doordat ik het gevoel heb dat we er samen niet genoeg aan gedaan hebben. Nooit in elkaar geïnvesteerd, alleen in kinderen en (financiële, werk) zaken erom heen. Ik wilde zo graag samen alleen met haar eens tijd doorbrengen, maar vond dat zij het initiatief moest nemen. Zo stom. En nu ben ik haar kwijt. Heb haar heel veel geschreven en aangegeven hoeveel ik van haar houd en hoeveel ik haar mis (ik weet het: moet jenooit doen, maar ik kan niet anders). Maar zij is zeker van haar zaak: ze heeft geen gevoelens meer voor me. En ze lijkt verliefd te zijn op een getrouwde collega waar ze heel goed mee kan praten.

    Ik ben radeloos en kom niet meer uit de put. Heb in de vakantie op de camping de jongens bijna continue bij me gehad (zij werkt fulltime, ik schnabbel veel uren, maar flexibel en zwart) en geprobeerd ze een fijne vakantie te geven, terwijl ik van binnen kapot ging. Ben nu helemaal ingestort en kan alleen maar huilen. Kan de kinderen nu gelukkig een week bij mijn vrouw kwijt om tot rust te komen. Maar nu alleen maar leegte. Ik kan hier met niemand over praten. Door onze emigratie en mijn focus op onze financiële toekomst (keihard werken), heb ik (in tegenstelling tot haar) geen relaties hier kunnen opbouwen. Had ik ook geen behoefte aan. Ik had haar toch! Ik heb nu dus ook geen vangnet en ga helemaal kapot.
    Gelukkig kunnen we wel goede afspraken maken over opvang van onze kinderen. Staan nog helemaal aan het begin en moeten straks mogelijk ons huis ook verkopen. Hopelijk blijven we gewoon doen tegen elkaar. Kan het zijn dat ze nog terugkomt bij me?

    Radeloos1
    Post count: 1

    Hier ook een triest verhaal. Op 10 juni gaf ze aan na een relatie van bijna 19 jaar geen gevoelens meer voor me te hebben.
    Er was in een domme ruzie die 1 dag daarvoor had plaats gevonden, iets in haar geknapt.
    Altijd een goede relatie gehad met natuurlijk ups en downs. We waren elkaars maatjes.
    Ze is nog steeds de liefde van mijn leven maar ken haar niet meer terug. Hard en emotieloos.
    We hebben een dochter van 5 jaar, een koophuis waar we veel geld in gestopt hebben en hadden een hechte band samen.
    Het laatste jaar echt een beetje langs elkaar heen geleefd door allebei veel te werken en eigenlijk weinig tijd samen door te brengen.
    Ik kan me zelf wel voor de kop slaan.
    En nu ?? Ik ken haar niet meer terug….Op het moment van de breuk en de weken erna heb ik gesmeekt, gejankt om het nog een kans te geven.
    Gesprekken gehad maar het enige wat ik terug krijg is dat het over is en daarmee moet ik het maar mee doen.
    Eerst was het laatste jaar niet goed, toen de laatste 2 jaar en nu is de hele relatie nooit goed geweest. Ongelooflijk.
    Mooie momenten ziet ze niet meer. Ze lijkt echt in de war…Kan soms gesprekken van 2 dagen ervoor niet meer voor de geest halen.
    Maak me echt zorgen… Het lijkt wel of ze in de midlife zit.
    Op maandag zegt ze dat het nog wel goed kan komen maar dat ze niets beloofd…En dan op woensdag zegt ze dat ze dat niet heeft gezegd.
    2 personen in in lichaam lijkt het wel.
    Maar nu moet alles anders….Het huis moet verkocht en omdat deze onder water staat zullen we allebei met flinke schulden komen te zitten.
    Het doet haar niets…ze heeft het er voor over hoor ik alleen maar.
    Ik hou nog steeds zoveel van haar maar de hoop dat het nog goed komt word elke dag minder..
    Ze geeft aan dat er geen ander is maar ook daar ga ik steeds meer aan twijfelen. Ben wanhopig en het blijft zo,n pijn doen dat de vrouw waarmee ik oud zou gaan worden me van de ene op de andere dag aan de kant zet en zelf geen emotie toont. Ik mis haar nu al zo vreselijk dat ik vrees heb voor de toekomst.

    Robtop
    Post count: 1

    Meer dan 47000 views, meer dan 60 posts met veel overeenkomstige verhalen. Ik kan die van mij er ook aan toevoegen
    :vrouw gunt me nog van alles maar voelt geen liefde meer en wil weg van mij, heeft de kinderen inmiddels tot tranen gebracht met haar besluit te stoppen. En zit met dezelfde wanhoop. Ik weet dat ik net als alle anderen niets anders wil dan zo snel mogelijk herstellen, maar realiseer me ook dat het averechts kan werken.volgens haar passen we niet bij elkaar. Ik vind het onzinnig om dit na 20 jaar te concluderen. Wat kan ik het best doen. Ik lees natuurlijk steeds dat je goed voor jezelf moet gaan zorgen. Heeft iemand ervaring wat je het beste kan doen om wel nog tot elkaar te komen? Is het iemand gelukt en zo ja ‘hoe’?

    Stommertje
    Post count: 2

    Het is mij gelukt!
    Ze is weer terug bij me.
    Zie bijdrage:
    http://nieuwestap.nl/zo-heb-ik-de-eenza … verwonnen/

    niemand
    Post count: 7

    Nog een verhaal, wat er op lijkt, maar de leeftijden zijn anders. Ik 35, vrouw 27. Jonge kinderen. Wel al eerder crisis gehad, maar ineens was het libido van mijn vrouw weg, na een periode van opleving gekend te hebben dit jaar. Er is een verleden. Veel meegemaakt in 2016. Er zijn in mijn ogen nog een paar kleine kansjes, echter zie ik veel scenario’s eindigen in scheiding. Ze voelt niets meer voor mij en vindt het gek dat ik nog wel veel voor haar voel. Als ik dan 1 avond bot ben, doordat ik met mijn gevoelens in de knoop zit, is daar geen ruimte en begrip voor. Dan is het direct weer van; Je ziet mij niet en je bent alleen met jezelf bezig. De paar avonden ervoor ben ik er voor haar geweest en niet met ‘mezelf’ bezig geweest. Ook dat krijg ik niet meer uitgelegd. Het lijkt niet meer te tellen en ze ziet alleen nog maar de negatieve dingen. Op zich logisch, als het gevoel voor mij weg is. Maar dat betekent ook dat het eigenlijk niet meer te redden is.

    Natuurlijk ben ik ook soms met mezelf bezig; ik krijg het gevoel dat er geen respect meer voor mij bestaat in wat ik heb doorstaan en toegelaten om haar de ruimte te geven en het samen te repareren. Er is een open relatie gekomen, met mijn zegen. Maar ja, het voelde niet goed voor mevrouw omdat ik de avond als ze iets aan het uitspoken was, het er moeilijk mee had op emotioneel vlak. Ik heb het gevoel dat ze daar wel voelde dat het mij pijn deed, maar ook weer erg aan zichzelf dacht en vond dat ik mij niet moest aanstellen. Tja, waar is de gunning dan nog naar elkaar.

    8 jaar samen, 3 jaar getrouwd. Ik weet dat mijn leeftijd nog prima is om nog gelukkig proberen te worden, maar ik hou nog steeds verdomd veel van haar. Ik krijg het haar niet uitgelegd. Wanneer ze mij daar naar vraagt, en ik uitleg dat het echt zo is, lijkt het wel alsof ze mij niet geloofd. En eigenlijk doet dat nog het meeste pijn.

    Ik kom dicht bij het punt dat ik uit eigenbehoud maar beter kan gaan werken aan het verwerken van het verlies. Het verlies dat er echt aan zit te komen. Ach ja, de machteloosheid die ik voel is verdrietig en slopend. Ik weet het ook even niet meer. Zeker niet na gisterenavond, waar miscommunicatie over en weer hoogtij vierde.

    Het is niet dat ik het niet meer wil proberen, maar ik mis overtuiging aan haar zijde. Zij twijfelt nu ineens aan mij. Dat ze niet geloofd dat ik het nog wil proberen. En dat doet pijn. Als ik dan aangeef dat ik denk dat ik het er heel erg moeilijk mee ga hebben en begin volgend jaar het misschien niet zie zitten om nog samen met de kinderen op vakantie te gaan, dan ziet zij het als emotionele chantage. Dat ik gewoon mijn verdriet maar moet wegstoppen en voor de kinderen mee moet gaan. Jezus man. Daar zal het vast wel op aankomen, dat ik mee ga voor de kinderen (heb verdomme de vakantie betaald), maar aangeven dat ik het misschien niet zie zitten tegen die tijd, als we dan in midden in het scheidingsproces zitten, wordt dan gezien als emotionele chantage. Ik denk dat zij het vooral zo ziet, omdat zij het gevoel toch al niet meer heeft. Ze beseft zich niet dat ik er nu pas mee begin te worstelen. Het idee dat het voorbij zou kunnen zijn.

    Kortom, nog meer wederzijds onbegrip, miscommunicatie. Ik heb het gevoel dat ik niet meer met haar kan praten, helemaal als het niet in haar straatje is, en dat zal zij ook wel denken.

    Ik ben er vooral heel verdrietig onder, maar probeer het nog niet te laten zien. Er staat veel op het spel, maar misschien moet ik het maar eens laten zien, wat het met mij doet. Nog meer dan ik al doe.

    Zucht. En ja, suïcidale trekjes zijn er al een korte tijd, maar daar is ze blind voor. Zij vindt dat ik teveel met mijzelf bezig ben, maar zal ook niet vragen wat er nu echt speelt. Ook weer logisch, want haar gevoel is weg.

    Ik weet gewoon niet meer hoe we deze cyclus kunnen doorbreken. Echt ten einde raad.

    pollewop95
    Post count: 1

    voordat ik hier mijn hele verhaal typ wil ik graag weten hoe t met jullie allemaal gaat en of er een mogelijkheid is als ik m’n verhaal doe dat er nog iemand reageerd ,het is al een oud forum zie ik 😉

    ben een moeder van 3 kids en m’n partner z’n gevoel is weg …… we zijn nog samen

    hoop dat ik m’n verhaal kwijt kan …..x

    sjanie
    Post count: 2

    Precies zoals mijn man tegen mij zei een paar weken geleden zijn gevoel voor mij is ook weg ., we wonen ook nog samen al praten we niet meer tegen elkaar , we hebben 1 zoontje van 8 .dus ik herken je probleem …mijn man beeft een ander daar breng hij veel tijd mee door , dus hoef ik hem thuis niet veel te zien , ik was eerst heel verdrietig maar nu meer boos dan verdrietig.

    eltee
    Bijdrager
    Post count: 21

    [quote="pollewop95":1nl2dqs4]voordat ik hier mijn hele verhaal typ wil ik graag weten hoe t met jullie allemaal gaat en of er een mogelijkheid is als ik m’n verhaal doe dat er nog iemand reageerd ,het is al een oud forum zie ik 😉

    ben een moeder van 3 kids en m’n partner z’n gevoel is weg …… we zijn nog samen

    hoop dat ik m’n verhaal kwijt kan …..x[/quote:1nl2dqs4]

    Je kan je verhaal hier zeker kwijt, ik denk wel dat er mensen het lezen en zullen reageren (ik iig wel…).
    Succes!

    Gert
    Post count: 1

    Wat herkenbaar. Al is het hier allemaal nog zo vers en pril, zegt mijn gevoel dat de kans niet gering is dat het deze kant op gaat. Situatieschets: 11 jaar samen, 9 jaar getrouwd, dochter van 4. Onze leeftijden: 34 en 30. Na een zeer sterke relatie van 11 jaar, waarin – sinds onze dochter geboren is – mijn vrouw wel geregeld aangeeft dat ze het wel veel vindt om altijd thuis te zijn (maar daar zelf ook geen verandering in brengt), gaf ze drie dagen geleden te kennen dat er slechts één oplossing lijkt te zijn en dat is vertrekken en op zichzelf gaan wonen. Voor mij als donderslag bij heldere hemel en een klap in mijn gezicht, want ik had nota bene de dag ervoor nog allemaal lieve Valentijnscadeautjes van haar gekregen en hoorde elke dag hoe blij ze met me is. Want zo was onze relatie: iedere dag onze waardering voor elkaar uitspreken en vooral heel veel voor elkaar over hebben, van beide kanten. En dat al elf jaar. De laatste tijd was ze weleens somber, maar dat zag ze als haar probleem. Ook al hielp ik haar natuurlijk zo goed als ik kon uit die dips te komen. En ook nu: het schijnt allemaal niet aan mij te liggen. Maar daar koop ik niet echt veel voor. Want: nieuw koophuis, samen een prachtige lieve dochter, en ik ben juist zoekende naar wat meer werk (ik werk deels voor mijzelf, deels voor een werkgever). Dat zijn dan alleen de praktische issues die ik moet zien op te lossen, dan hebben we het nog niet over de emotionele kwestie, die ook niet te onderschatten is. Er lijkt niet echt over te praten want "het gevoel is al langer weg" (dat vind ik opmerkelijk, want daar heb ik dus geen notie van gehad tot afgelopen week) en "we moeten er vooral maar niet te dramatisch over doen maar vooral de toekomst positief tegemoet zien". Mijn vrouw is vandaag naar iemand gegaan die ze sinds kort kent en vertrouwt om eens over de situatie te praten (en dat is prima), en gaf zojuist te kennen dat ze daar dan ook maar een nachtje blijft slapen. Intussen heb ik mijn afspraak voor morgen verzet omdat er toch iemand voor ons dochtertje zal moeten zorgen. Wel vertelde ze mij "dat het voor haar ook allemaal niet makkelijk is" maar hey… ik heb hier helemaal niet om gevraagd. Natuurlijk ben ik dolblij met mijn lieve dochter die we niets van de toestand willen meegeven in dit vroege stadium, maar het valt haar zelfs al op "dat mama niet thuiskomt" vandaag en hoe opgewekt de kleine ook is, ik merk dat haar dingen opvallen. Niet makkelijk, maar toch wel een steuntje in de rug om te lezen dat wij blijkbaar geen uitzonderingssituatie zijn. Ik blijf graag jullie ervaringen volgen en sta uiteraard open voor reacties, openbaar en / of privé.

    Klein2
    Post count: 6

    Ik lees hier veel over dat er plotseling wordt aangegeven dat jullie partner willen scheiden en dat vindt ik heel spijtig. Maar laat ik jullie de andere manier vertellen. Ik ben 35 (secretaresse) en mijn man 38 (chefkok om 11 uur weg en om 23 uur thuis), wij zijn nu bijna 8 jaar samen waarvan 2,5 jaar getrouwd en 2 kinderen van 3,5 en 1,5 jaar. Toen we begonnen om zwanger probeerden te raken viel het mij opeens op dat hij nauwelijk tot nooit initiatief nam en ik wel. En als we een kindje wilden ik het momenten echt moest plannen (niet zo leuk!). Bij meerdere gesprekken hierover gaf hij aan er niet veel aan te denken of weinig libido te hebben. Dat kan dacht ik. Maar door de jaren heen viel het me op dat hij alleen bezig was met zichzelf en de leuke dingen waar hij zin in had. Na nu een jaar minstens 4x te hebben gezegd zo niet verder te willen en de volgende eisen te hebben gesteld: stoppen met blowen, mintens 1 nacht in de week naast je vrouw in bed te slapen i.p.v. 7x per week op de bank, 1 ochtend in de week met je gezin opstaan en 1x in de maand seks. En nog is er niks verandert. Ik heb nu aangegeven te willen scheiden en opeens staat hij sochtend op en doet zijn best, Geforceerd vindt ik. Wij gaan nu naar de relatietherapeut, voor hem de laatste redmiddel want hij houdt superveel van ons, ik omdat ik geen vechtscheiding wil. Maar mijn gevoel inderdaad is weg. Na jaren mij als huisgenoot te hebben behandelt voel ik ook niet meer voor hem.

    Harry41
    Post count: 2

    Ik heb alle pagina’s gelezen en vaak komt er een patroon terug. Wat er gedaan kan worden om de andere op een andere gedachten te kunnen brengen of te confronteren met haar ( laten we wel wezen het zijn vooral de vrouwen die dit opeens doen ) acties mis ik echter. Weet wel je ben niet het slachtoffer maar dat zijn jullie beide en dan vooral de kinderen. Ook moet je als man veel geduld hebben om de vrouw te laten nadenken over haar besluit. ( 6 maanden ) Ga dus niet als een blok aan haar ben hangen en lopen smeken maar zeg dat ze het dan maar zelf moet uitzoeken.

    Ik reageer vooral op de situatie als er ook kinderen in het spel zijn want dan is het breken opeens heel anders:

    Wat forum quotes:
    [b:18zv2bup][i:18zv2bup]Toch moet ik de scheiding in goede banen leiden zowiezo voor de kinderen, ze wil op zichzelf wonen en daar gelukkiger worden..en ze is vastberaden.[/i:18zv2bup][/b:18zv2bup]
    Klopt, regel zo snel mogelijk en zakelijk een omgangsregeling via een mediator als er kinderen in het spel zijn. Laat duidelijk zien dat je wilt en wenst maar hou het zakelijk en vriendelijk. Weet wel. Ze wordt in het andere huisje echt niet snel veel gelukkiger want dat komt echt niet aanwaaien. Ga er vanuit dat ze er ook mee zit.

    [b:18zv2bup][i:18zv2bup]Mijn toekomstige ex man wordt niet gelukkig als wij bij elkaar zullen blijven[/i:18zv2bup][/b:18zv2bup]
    Het is bijna cru en stom dat een partner dit zeg. Het is namelijk onmogelijk dat je haar gelukkig maakt. Geluk maak je zelf en kan niet door iemand anders gemaakt worden.

    [b:18zv2bup][i:18zv2bup]Ik ben erg verdrietig. Soms weet ik niet wat ik moet doen.[/i:18zv2bup][/b:18zv2bup]
    De partner is niet de enige op de wereld. zoek afleiding ( cliche ). Het zal bij je partner laten zien dat je meer
    kan dan aan haar been te hangen. Meer vrijheid en ruimte creëren kan al een verschil maken tussen alsnog weg gaan of toch opeens wel open te staan voor communicatie en goed maken want weet wel een ander is echt niet groener. ( ga en vanuit dat men goed met elkaar omgaat voordat de bom barsten).

    [b:18zv2bup][i:18zv2bup]Nu heeft hij als reden aangegeven van niet meer houden van dat ik dingen niet verander waar we vaker ruzie over hadden kleine dingen wat nu in zijn ogen teveel geworden is. [/i:18zv2bup][/b:18zv2bup]
    ik denk dat hij over bepaalde zaken niet tevreden was. Ga niet bedenken wat de partner wil maar VRAAG heel duidelijk wat er aan schoort. Dit komt zo vaak voor. Ook worden de kleine dingen opeens heel opgeblazen en belangrijkere onderwerpen maar dit is niet erg.

    [b:18zv2bup][i:18zv2bup]dit gaat zeker niet meer goed komen . je bent nu bezig om je aan te passen aan je man in de hoop dat hij bij je blijft .
    dit kun je echter niet volhouden .[/i:18zv2bup][/b:18zv2bup]
    Dit vind ik raar. Je kan je toch best iets aanpassen zolang het maar geen dwingende dingen zijn die niet logisch zijn. Zoals dat je
    elke dag maar alles moet opruimen terwijl de partner niks uitvoert. De partner kan je prima duidelijk maken dat hij iets kan doen.

    [b:18zv2bup][i:18zv2bup]Mensen denken vaak dat degene die wil scheiden de boosdoener is en vergeten naar zichzelf te kijken[/i:18zv2bup][/b:18zv2bup]
    JA klopt echter wat de oorzaak is is iets wat veel mannnen en vrouwen niet uitspreken wat ze voelen van elkaar. Ga niet lopen bedenken
    wat de ander van je denkt. Je bent met elkaar dus praten erover. Als het is uitgesproken om uit elkaar te gaan is het zeker nog niet 100% te laat maar is het wel tijd om eensgoed de irritaties op tafel te leggen. (zoals er nog een spankje hoop is is dit nog maanden te proberen en beide willen).

    [b:18zv2bup][i:18zv2bup]We hadden afgelopen 10 jaar (we kennen elkaar 22 jaar) al flink wat problemen, incl relatietherapie. Toch is de klap enorm voor me. Dat komt denk ik doordat ik het gevoel heb dat we er samen niet genoeg aan gedaan hebben. Nooit in elkaar geïnvesteerd, alleen in kinderen en (financiële, werk) zaken erom heen. Ik wilde zo graag samen alleen met haar eens tijd doorbrengen, maar vond dat zij het initiatief moest nemen.[/i:18zv2bup][/b:18zv2bup]
    Ik denk dat mensen niet doorhebben dat kinderen krijgen een enorme druk zet op de relatie. Als vrouw al helemaal want het zijn haar kinderen. Ze zal zich dan helemaal alleen voelen als ze dan minder geholpen wordt door haar partner maar hier speelt ook het probleem; je moet als man werken om het gezin draaiende te houden. Als man kan een beetje aandacht elke dag of weekend het verschil maken tussen stoppen of blijven houden van.
    Een partner moet dus tijd maken voor haar en de kinderen. Taken overnemen is dusniet vragen wat je kan doen voor haar maar laat dit ZIEN door eens elke dag op te staan om 7 uur en de baby te verzorgen en andere echt taken over te nemen.

    [b:18zv2bup][i:18zv2bup]sinds onze dochter geboren is – mijn vrouw wel geregeld aangeeft dat ze het wel veel vindt om altijd thuis te zijn (maar daar zelf ook geen verandering in brengt), gaf ze drie dagen geleden te kennen dat er slechts één oplossing lijkt te zijn en dat is vertrekken en op zichzelf gaan wonen. Voor mij als donderslag bij heldere hemel en een klap in mijn gezicht.[/i:18zv2bup][/b:18zv2bup]
    zie hierboven

    [b:18zv2bup][i:18zv2bup]Na nu een jaar minstens 4x te hebben gezegd zo niet verder te willen en de volgende eisen te hebben gesteld: stoppen met blowen, mintens 1 nacht in de week naast je vrouw in bed te slapen i.p.v. 7x per week op de bank, 1 ochtend in de week met je gezin opstaan en 1x in de maand seks. En nog is er niks verandert. Ik heb nu aangegeven te willen scheiden en opeens staat hij sochtend op en doet zijn best, Geforceerd vindt ik. Wij gaan nu naar de relatietherapeut, voor hem de laatste redmiddel want hij houdt superveel van ons, ik omdat ik geen vechtscheiding wil.[/i:18zv2bup][/b:18zv2bup]
    Partners denken HEEL erg vaak te weten dat de partner wel doorheeft wat zij/hij denkt en doet en zodoende ontstaat de breuk. Wees er erg op bedacht dat als er dingen zijn deze ook te vragen en door te vragen. Dit is niet geforceerd maar is in mijn ogen slechte communicatie geweest lees:
    de vrouw heeft de man niet duidelijk gemeld wat ze verwacht in haar leven en waar ze samen heen willen of is een relaties 1-weg wijzen verkeer(de bekende JIJ doet dit niet goed of JIJ moet dit veranderen) ?
    Al met al heel herkenbare zaken maar nogmaals als er wolken in de lucht hangen kan je maar beter alvast gaan afvragen wat je zelf moet bespreken ipv af te wachten. Maak dus ook een keer ruzie (zonder te slaan, schreeuwen en zonder kinderen) want dit opent vaak iemands gedachten en spreekt dit dan uit.

    daan
    Post count: 2

    ook mijn vrouw heeft mij onlangs aangegeven.na een relatie van 19 jaar.6 jaar huwelijk er mee te willen stoppen.gelukkig geen kinderen.die deze ellende mee moeten maken.ook wij hadden het prima samen.
    leuk huis.allebei een baan.vakanties alles erop en eraan.
    nu komen er uit het niets de uitspraken en verwijten dat ze voor ons huwelijk.nogmaals 6 JAAR geleden.al twijfels had.vooral dat zinnetje drijft me tot waanzin.hoe hou je het dan zolang met me uit!!.
    krijg verder alleen de uitleg dat het niet aan mij ligt.maar aan haarzelf en dat ze niet weet wat ze wil.
    daar kun je dus helemaal niks mee.
    ook hier word op dit moment de scheiding geregeld en het huis verkocht.ik vind het moeilijk om naar de toekomst te kijken.welke toekomst!
    de ene dag ga ik er met frisse moed tegenaan.de andere dag zie ik het gewoon niet meer.
    wat heb ik fout gedaan.ben ik dan echt zo.n lul.
    heb altijd voor haar klaargestaan.overal in gesteund.
    werk .prive familie.ik dacht dat we echt een team waren.

    erover praten helpt.helaas zijn er niet veel mensen in.mijn omgeving waar ik dit mee kan.en ik ben altijd maar bang dat ik de mensen waar ik ermee over praat niet mee lastig val.je hebt dan snel het gevoel dat ze denken.daar komt ie weer .is misschien niet zo maar zo voelt het.
    mischien is.mijn verhaal hier nog wat warrig.maar het is.nog erg vers.en ik wilde het gewoon ff delen.misschien kan iemand me zinnige tips geven.of kunnen wel elkaar helpen.wie weet.op dit.moment is alle hulp welkom.

    Valeria64
    Post count: 9

    Hi Daan, ik heb in hetzelfde schuitje gezeten, maar wel met kinderen en veel ellende. Maar wat ik jou hier mee wil geven is dat het niet helemaal aan jou ligt (jij zal wel een deel gehad hebben, maar dat is niet de hoofdreden).
    Mensen veranderen en als ze langere tijd bij elkaar blijven kan het gebeuren dat ze uit elkaar groeien en op een gegeven moment denken ze: is dit het? En daar zijn ze dan niet zo blij mee. Geloof haar, zeker als ze het zelf niet weet, dan moet je je tijd niet verdoen met je af te vragen ‘waarom’.
    Probeer het zo netjes mogelijk af te sluiten en kijk naar de toekomst. Je bent nog jong genoeg om er wat van te maken, schat ik in.
    Succes!

    ikke34
    Post count: 1

    Hi,

    Ik ben ook zelf zo iemand die het uitmaakt. Ik heb er alleen zelf ook veel moeite mee. Bij jullie lijkt het alsof de ander ineens volkomende omgeslagen is.
    Ik ben 4,5 jaar samen en heb een prachtige dochter van 3. Mijn ex vriend is altijd al een workaholic geweest.
    Samen kindje gehad veel veel gezondheidsproblemen. Ik moest er altijd uit. Daarnaast werk ik fulltime en verzorg ik zijn en onze dochter.
    ik heb al een paar keer aangegeven dat ik depressief en overspannen ben en dat ik HEM NIET EENS MEER AARDIG VIND. Lettelijk.
    Had al geen zin meer in fysiek contact. Hij geeft veel geld uit aan zijn hobby terwijl ik vind dat je dat in je gezin moet steken.
    Hij denk alleen aanzichzelf, maakt allemaal rot opmerkingen. Al eerder aangegeven dat ik niet samen verder wou. Hij gaat dan opeens iets doen en opruimen maar na 2 dagen is het weer zoals het was.
    Nadat we een werkuitje van hem hadden en hij mij volledig negeered heel de avond is bij mij de bom gebarst en heb ik het uitgemaakt.
    Nu kan die wel opeens vanalles doen.. Ik hou ook nog van hem.. maar het gevoel is al zolang weg. Ik snap niet dat hij ons gezin zo kapot heeft gemaakt. Ik ben kapot.

    JelleB
    Post count: 1

    Ik ben een vrouw van 43 en bij mijn man (40) is het gevoel weg… Ook bij mij kwam het als donderslag bij heldere hemel. We zitten in therapie, waarin ik volledig door de mangel gehaald wordt. Natuurlijk weet ik, dat ik ook mijn mankementen heb, maar je gooit toch ook niet "even" 19 jaar in de vuilnisbak? Binnen 1 week is hij ingetrokken bij zijn vader. Onze 2 jongens "over de flos" (10 en 12 jaar). Ik ben bereid te werken en te investeren in ons huwelijk, maar heb zeer mijn twijfels of hij dit ook wil… Hoe kan kan ik mijn man tonen dat je werkt aan punten als je elkaar alleen nog maar ziet bij halen/brengen van de kinderen? Of bij de therapeut? Hij wil rust, ruimte vrijheid, zo herkenbaar bij andere reacties. Ons huwelijk was op zoveel punten ook zo goed. De een geeft het advies, laat hem los en laat hem gaan, "geniet" van de dagen dat de kinderen bij hem zijn, maar dit kan ik niet en wil ik niet. Nu kom ik er pas achter, hoeveel mijn leven om hem en de kinderen draait, wat moet ik nu alleen? Ik ben niet iemand die zomaar alleen op zaterdagavond naar de stad zal gaan… En dan heb ik het nog niet over de pijn en het grote verdriet wat ik nu voel. Maar de frustratie van het hebben van een partner, die vanuit het niets je dit verteld en dan meteen de deur dicht gooit, voelt echt als bagger…

15 berichten aan het bekijken - 61 tot 75 (van in totaal 80)

Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.