3 berichten aan het bekijken - 1 tot 3 (van in totaal 3)
  • Auteur
    Berichten
  • radel00s
    Post count: 1

    Beste allemaal,

    Hier een vader van 2 prachtige dochters en een prachtige vrouw die helaas niet meer met mij verder wil… We hebben een huwelijk van 11 jaar en zijn een kleine 20 jaar samen.
    Afgelopen jaar was een jaar van pieken en dalen. Een prachtig huis gekocht wat volledig verbouw moet worden en waar we beide van droomden om er oud te worden.

    In de loop van ons huwelijk zijn er uiteraard wat dingen voorgevallen die achteraf bezien niet nodig waren geweest (irritaties, niet-uitgesproken ergernissen, het gevoel niet mee te tellen etc.) Op een bepaald moment ontstaat er een patroon in je relatie waardoor je beide eigenlijk te vaak gefrustreerd en boos bent en je niet meer tot de kern van communicatie komt. Verwijdering is het gevolg. Ik hou ontzettend veel van mijn vrouw en van ons gezin. Ze is voor mij de grote liefde en bewonder haar om haar karakter, doorzettingsvermogen, moed en empathie. Nu heb ik afgelopen oktober / november een letterlijke vastloper gehad (ik zag ook in dat er iets moest veranderen) en ben wekenlang eigenlijk alleen maar apathisch geweest en heb me afgezonderd van ieder vorm van communicatie. Ik heb hiervoor uiteindelijk de psycholoog benaderd omdat ik niet meer wist hoe ik eruit moest komen. De gesprekken zijn zeer verhelderend geweest en ik ben druk doende om mezelf weer in de steigers te zetten en de persoon weer te zijn die ik van binnen ben. Ik ben een zorgzame vader en echtgenoot, sta altijd klaar en ga voor ze door het vuur. Maar door mijn ‘vastloper’ is er bij mijn vrouw iets geknapt. Toen ik na gesprekken bij de psycholoog aangaf dat ik de problemen onderken en zie en er mezelf voor door de hel en terug wil slepen om er een succes van te maken, gaf ze me te kennen niet meer met me verder te willen. Ze wil uit elkaar en er is niets dat haar nog op andere gedachten kan brengen. Ze wil ons huwelijk geen kans meer geven, wil geen therapie of wat dan ook. Ik kan dit niet begrijpen. We hebben elkaar en onze dochters wel een verantwoordelijkheid opgelegd en vind dat we alle opties moeten hebben onderzocht voordat we dit soort levensveranderende beslissingen nemen… Het enige wat ik als verweer krijg is ‘ik voel niks meer voor je’.

    Het blijkt dat ze tijdens de periode die ik doormaakte gevoelens heeft ontwikkeld voor iemand anders en daar ook werk van heeft gemaakt. Het gevoel bleek wederzijds. Ze spreekt met hem af, blijft er soms slapen. Dit gaat u reeds een drietal weken zo. Op onze trouwdag is ze er blijven slapen en ook deze kerst is ze er een avond. Ik blijf alleen achter met mijn dochters thuis. Hij geeft haar een goed gevoel, ze droomt ervan samen met hem een nieuwe toekomst op te bouwen en ik vind het dus logisch dat ze zegt ‘ik voel niks meer voor je’. Dat is wat verliefdheid ook met iemand doet, is mijn mening. Waarmee ik niet wil zeggen dat het onzin is wat ze zegt, overigens. Maar waarom niet vechten voor je relatie, je gezin? Waarom dit verkiezen en jezelf in financiële malaise storten. Op dit moment moet het gekochte huis nog verbouwd worden en wonen we in een huurwoning.De dubbele lasten lopen door en het huis is inmiddels als zoveel aan geïnvesteerd dat de schuld vele malen hoger is dan de waarde op dit moment (de verbouwing moet nog beginnen, het huis is kaal gestript). Als we dit inderdaad allemaal zo doorzetten zullen we geschat beide met een schuld van 25000 euro komen te zitten. Ik hoef denk ik niet uit te rekenen wat voor gevolgen dit de komende jaren zal hebben. Voor mij, voor haar, maar erger nog: voor onze kinderen…

    Ik ben kortom, radeloos. Zie zoveel moois om voor te vechten, wil er alles aan doen om dit te doen en ben ervan overtuigd dat we er sterker, mooier en krachtiger dan ooit tevoren uit zullen komen… maar daarvoor heb je wel 2 welwillende zielen nodig.. HELP

    Bissie
    Post count: 2

    Wat een herkenning zeg.
    Zijn er mensen die hier over willen praten.
    Voel mij zo alleen hierin

    Droomvlucht
    Post count: 1

    Het verbaast me een beetje dat het oorspronkelijke bericht uit 2015 stamt, maar dat er zo weinig reacties zijn.
    Ook ik maak ongeveer hetzelfde door als de topic starter, met dat verschil dat ik, gezien het gedrag van mijn vrouw, niet eens wil vechten voor de relatie maar zo snel mogelijk van haar af wil. Die overeenkomst hebben we in ieder geval.

    Echter ook ik heb enorm behoefte aan praten met lotgenoten, met name dus mannen die hetzelfde overkomen is. Gedumpt als oud vuil en drie kinderen van 12, 9 en 5 in de ellende.

    Vraag me af ofer ergens bijeenkomsten zijn in het midden van het land ?

3 berichten aan het bekijken - 1 tot 3 (van in totaal 3)

Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.