5 berichten aan het bekijken - 1 tot 5 (van in totaal 5)
  • Auteur
    Berichten
  • valesca83
    Post count: 2

    Ik ben Valesca, 31 jaar, nu al vijf maanden gescheiden na een huwelijk van 12 jaar. Het was geen best huwelijk, volledig uit elkaar gegroeid, heftige discussies ruzies. Dominante man, die graag bepaalde hoe het eraan toe ging. Maar wel een zorgzame man, die hard werkte voor het gezin. In 2006 ons eerste kind gekregen onverwacht, in 2009 bewust ons tweede kind gekregen, beiden jongens. We leerden elkaar kennen op ons achttiende, hij was de liefde van mijn leven. Nu na twaalf jaar zijn we uit elkaar. Ikzit met zoveel vragen, voor mijn gevoel heeft hij emotioneel al veel eerder de stekker eruit getrokken. Hij wilde niet in therapie, praatte moeilijk, ontweek. was op den duur alleen maar werken, uitjes met anderen, en mij liet ie links liggen. voelde me meer zijn huishoudster dan enige liefde.

    In november 2014 heb ik er een punt achter gezet, met veel pijn in mijn hart, want goh ik blijf altijd van die man houden. maar het ging gewoon niet meer, in mei 2014 werd een voorstadium van kanker vastgesteld. twee weken voor mijn zware operatie ging hij nog een weekend weg met vrienden. hij sprak er nooit over en steunde me niet. het leek hem niks te interesseren. dit was voor mij de druppel.

    in ieder geval, nu vijf maanden gescheiden, achterblijvend met twee kinderen, voel ik me erg depressief. ik kan het geen plek geven en huil dagelijks. ik voel me schuldig omdat ik er een punt achter heb gezet. ik vind het heel moeilijk hem te zien, want diep van binnen zijn mijn gevoelens er nog steeds. voel me in de steek gelaten emotioneel, alleen en leeg.

    nu rest mij de vraag: heb ik er goed aan gedaan?met de jongste gaat het niet zo goed, die loopt bij een psycholoog. het voelt voor mij als overleven ipv leven. heb het gevoel nooit meer van een andere man te kunnen houden.

    graag zoek ik hier lotgenoten, personen die er zelf een punt achter hebben gezet. dit om ervaringen uit te wisselen. hoe kom je hierdoor heen?

    Jackie
    Bijdrager
    Post count: 2

    Hi Valesca,

    Mijn naam is Jackie. Het is bijna een jaar geleden dat je het bovenstaande bericht hebt geplaatst, maar ik vroeg mij af hoe het nu met je gaat. Ik ben zelf ook vorig jaar gescheiden en heb er ook zelf een punt achter gezet. 2016 heeft mij wel nieuwe energie gebracht, maar ik denk dagelijks aan mijn ex. Ik voel mij nog erg verantwoordelijk voor zijn geluk.

    Grts, Jackie

    Marie
    Post count: 1

    hallo,

    Hier ook megaschuldgevoelens en eenzaamheid. Weet me met mezelf geen raad. Ik was de gene die letterlijk de stekker eruit trok. Maar voor mij gevoel heeft de stekker er nooit goed ingezeten. Geen aandacht voor mij geen passie. Ik teerde weg.
    Nu is het zondag van het eerste weekend zonder de kids. Gisteren ging nog wel….maar nu!!! Vandaar dat ik behoefte heb aan contact met lotgenoten.
    Ik herken veel in de verhalen van anderen.

    Roman
    Post count: 7

    Hoi Dames,

    Ik ben een man en lig in scheiding. Zij heeft de stekker er uit getrokken, wilde meer vrijheid, terwijl ze zonder en met mij de halve wereld heeft gezien, alles deed wat ze wilde, compleet haar eigen gang ging. Maar het was blijkbaar niet goed genoeg, meer..meer..meer.
    Gelukkig is ze niet hebzuchtig, ze heeft een goede baan, de zorg voor de kinderen hebben we altijd gedeeld, we deelde alles qua huishoudelijke taken. Totaal gelijkwaardig. Misschien heb ik mijn ballen wel teveel aan de kapstok gehangen. Ik weet het niet.
    Na een aantal maanden van woede, verbijstering en ongeloof is de knop nu bijna om bij mij.
    Graag of helemaal niet is mijn motto.
    Ik leef vooruit, wat was is niet meer, best erg, maar accepteren is noodzakelijk om verder te komen. Anders blijf je in wrok achter, en daar is niemand bij geholpen.
    Binnenkort krijg ik de sleutel van mijn eigen huis, spannend dat zeker, maar vertrouwen in de toekomst heb ik zeker.
    Dames, laat die kerel los en begin weer met leven. Jullie hebben weliswaar zelf de stekker er uit getrokken, maar waarom dan toch die twijfel?, die stekker is er toch niet voor niets uit getrokken door jullie? Of waren jullie toch afhankelijker van hem dan jullie dachten? Het leven gaat door, jullie zijn veel meer waard dan eenzaam op de bank te zitten piekeren.

    Sterkte,

    Groetjes,
    Roman.

    Harry41
    Post count: 2

    Omdat, als het om een lang huwelijk gaat met kinderen, er ook nog zoiets bestaat als fatsoen,betrouwbaarheid en verantwoordelijkheid waarvoor je kiest. Als je geen kinderen hebt is dit veel makkelijker en verhuis je maar met kinderen komt jouw verhaal over als een egoist die alleen maar aan zichzelf denk zonder te weten of te bedenken wat deze persoon over andere afroept. Zeker met kinderen in het spel gaan mensen echt veel te gemakkelijk om met een keuze. Ik stel je gerust. Een nieuw leven is nagenoeg hetzelfde en de zelfde fout maak je weer bij de volgende.

5 berichten aan het bekijken - 1 tot 5 (van in totaal 5)
  • Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.