Hulp nodig bij uw scheiding? Bel 0800 - 88 99 000 (gratis)|info@allesoverscheiding.nl

Ben vertrokken na lang huwelijk maar pijn blijft

Home » Onderwerp » Scheiden – Ja of Nee » Scheiden en daarna » Ben vertrokken na lang huwelijk maar pijn blijft
Ben vertrokken na lang huwelijk maar pijn blijft2016-11-15T16:09:05+00:00
4 berichten aan het bekijken - 1 tot 4 (van in totaal 4)
  • Auteur
    Berichten
  • Muldijk
    Post count: 1

    Beste lezer,
    Ik ben, na een relatie van bijna 30 jaar, vertrokken van mijn vrouw. Het is inmiddels een half jaar en zij woont nog met ons dochtertje van 11 op het oude adres.
    Omdat zij geen inkomen heeft laat ikmijn salaris op haar rekening binnenkomen en heb zelf geld geleend voor mijn onderhoud en huur (700,-).
    Nu heeft u een beeld van de zakelijke toestand.
    Reden vertrek
    Mijn ex vrouw heeft een goed hart maar is altijd erg moeilijk geweest. Je wist nooit ‘wie’ je aantrof als je thuis kwam. Ze kon altijd erg goed naar problemen luisteren als je in de put zat maar als alles prima ging, dan was ze heel erg moeilijk: alles deed ik fout; ik werkte me een ongeluk op het erf en mijn bedrijf thuis, zodat we inkomen hadden maar om een of andere reden was het nooit genoeg. Broodjes voor de kleine naar school, brood op bed, lieve woordjes, aandacht, paarden, complimenten, niks leek uit te maken. Ik was er altijd voor hun maar de was altijd zo negatief…
    na ruim 25 jaar trok ik het niet meer en wilde weg, dat heb ik dus ook gedaan…
    Ik doe nog steeds klusjes op het erf en neem om de week onze lieve meid mee naar mijn hutje.
    De pijn is verschrikkelijk: ik weet dat ze zooo ontzettend moeilijk is maar ik kan haar gewoon niet laten stikken. Als ik haar kom ophalen en weer terugbrengen dan verga ik vam verdriet: waarom is zon vrouwtje toch zo verschrikkelijk moeilijk en waarom heb ik toch ieder uur medelijden en waarom vind ik mijzelf zon verschikkelijkr zak? Ik kon niet meer maar nu ook niet. Ze vindt ook dat ze me eigenlijk heeft weggejaagd maar toch hou ik nog van haar. Mijn dochtertje is erg dapper en lief, ik ging altijd al met haar op pad want mijn exvrouw had altijd wel wat anders te doen. Dus eigenlijk waren we wel ewend om samen eropuit te gaan…

    Heeft iemand een reactie? Geef alsjeblief je mening. Ben ik een zak? Ik weet het niet. Ik heb haar nooit laten stikken en altijd geprobeerd de boel te blussen maar het hiep niet. Wat ik ook deed: het was nooit goed genoeg. En toch hou ik nog van haar… ze vind mij nog steeds ‘geweldig’ en mist mij verschrikkelijk zegt ze. Maar waarom scheld/schold ze me dan telkens de huis vol? Ik vimd het zo treurig allemaal; en ook voor mijn dochtertje.
    Ik wil niet meer terug maar verder ook niet. Ik ga gewoon kapot..

    AlIk

    eltee
    Bijdrager
    Post count: 21

    Hai AlIk,

    Als ik het zo lees, komt bij mij de gedachte op dat je al die tijd veel te lief voor haar bent geweest. Je hebt jezelf compleet weggecijferd en altijd alles gedaan voor je gezin. En zelfs dat was nog niet genoeg. Ik vind het niet gek dat je het niet meer trok op een gegeven moment, ik vind zelfs dat je het nog lang volgehouden hebt!
    Je gevoel zegt je dat je een enorme zak bent. Op basis van wat je hier geschreven hebt, kan ik me niet voorstellen dat er ook maar iemand is die dat met je eens is. Als je altijd alles hebt gedaan voor je vrouw en kind en dat wordt je nooit in dank afgenomen, is het heel logisch dat je dat op een gegeven moment niet meer trekt. Het pleit ook voor je dat je haar ook na de scheiding nog steeds pampert en alles voor haar doet. Er zijn denk ik weinig mannen die dat op eenzelfde manier gedaan zouden hebben. Het gros van de mannen in jouw schoenen zou haar eens goed laten weten wat ze hem al tijd aangedaan heeft en het op een voor zichzelf gunstiger manier opgelost hebben.

    Ik neem aan dat je met haar hier over gepraat hebt? Is het geen idee dat ze een gaat praten met een psych om hier aan te werken? Vooral omdat ze zelf ook vind dat ze je weggejaagd heeft met haar gedrag? Dit lijkt me een situatie die te redden is namelijk, zij houdt nog van jou en omgekeerd. Dat is de juiste basis waarop je verder kunt. Als er nou geen gevoel meer was zoals bij mijn ex-in-spé, dan is het een heel ander verhaal.

    Succes,

    gr. eltee

    wibomes
    Post count: 5

    Beste Allk,

    Ik ben het met eltee eens: je klinkt niet als een zak. Sowieso, mensen die zich serieus afvragen of ze een zak zijn, zijn meestal wel in orde. Mensen die er van overtuigd zijn dat ze geen zak zijn zijn het vaak juist wel …

    Je vraagt om meningen, dus ik zal ook een duit in het zakje doen. Zolang je maar begrijpt dat dit ook maar een mening van één persoon is.
    Je schrijft dat je "vertrokken" bent. Wat houdt dat preciesin? Dat je een formele scheiding aangevraagd hebt, of dat je gewoon even op jezelf bent gaan wonen? Heb je een andere vrouw ontmoet of ben je daarnaar op zoek, of is dat voorlopig helemaal niet aan de orde? Is terugkeer naar je vrouw nog een optie, of heb je definitief besloten dat dat uitgesloten is? Ik zou je adviseren hierover duidelijk te zijn tegenover je (ex-)vrouw: is herstel nog een mogelijkheid, of staat al vast dat het voor altijd afgelopen is? Als jullie allebei de mogelijkheid van herstel open willen houden (en weer ben ik het met eltee eens: dit lijkt me een situatie die te redden is), maak dan een paar afspraken met elkaar. Over hoe jullie voorlopig met elkaar omgaan. Bij een scheiding krijgen mensen vaak ruzie om geld / om de kinderen / om een nieuwe partner. Zo te horen maken jullie geen ruzie om geld of om jullie dochter, en dat is al een groot compliment waard. Blijft over: dat laatste punt, een nieuwe partner. Ik weet niet hoe jij of je vrouw daarover denken, en ik ga jullie daar ook niets in voorschrijven, ik zeg alleen dat het verstandig is om hierover tegenover elkaar zo duidelijk en eerlijk mogelijk te zijn. Willen jullie de mogelijkheid om alvast op zoek te gaan naar een nieuwe partner of houden jullie dat nog even (en hoe lang dan?) af?

    Als jullie willen bekijken of er voor jullie nog een redding mogelijk is, kunnen jullie daar aan werken. Eltee stelt voor dat je vrouw met een psych gaat praten, en hier ben ik het dan misschien wat minder met hem eens. Ten eerste zijn er veel psychologen die de zaken eerder slechter dan beter maken, ten tweede lijkt het mij beter om met je vrouw samen in (huwelijks-)therapie te gaan. En misschien past de psychologische benadering helemaal niet bij jullie: misschien hebben jullie meer aan de kerk, aan goede vrienden of aan een nieuwe hobby. Of misschien moeten jullie gewoon even lekker NIET bij elkaar wonen, en komt het dan na een tijdje vanzelf wel goed. Daar moeten jullie je eigen weg in vinden.

    En misschien lukt het niet, misschien komen jij en je vrouw niet meer samen. Dat is pijnlijk, maar soms lukt het gewoon niet. Maar ook dan kun je met je vrouw goede afspraken maken: ‘hoe gaan we dan met elkaar om? Met het feit dat we meer dan 25 jaar samen waren? Met het feit dat we een dochter hebben? Met het feit dat we nog om elkaar geven?’ Je hoeft elkaar niet de rug toe te keren, je hoeft niet in vijandschap te vervallen. Maak goede afspraken over geld, over jullie ouderschap, en (weer) over nieuwe partners. Als je daar goede afspraken over maakt en rekening met elkaar houdt, kunnen jullie heel waardevol voor elkaar blijven. Makkelijk is het niet, maar met een goed hart (volgens jou zelf heeft je vrouw een goed hart, en volgens mij heb jij dat ook) is het mogelijk.

    succes en wijsheid toegewenst,

    Wibo Mes

    Peggy1
    Bijdrager
    Post count: 1

    Ik ben een half jaar geleden vertrokken na een huwelijk van 30 jaar, na jarenlange periodes van twijfels en eenzaamheid. Samen nog relatietherapie gedaan maar ik was al te ver heen. Uiteindelijk ben ik in het diepe gesprongen en op mezelf gaan wonen. Ex is heel boos op mij geworden omdat ik ben vertrokken, hoewel het toch niet plotseling kwam.
    Nog een volwassen kind is thuiswonend bij zijn vader. Ze hebben een slechte verstandhouding nu, veel misverstanden en onbegrip. Ik begrijp mijn kind goed, ik had namelijk ook veel last van de slechte communicatie met mijn ex. Kind komt gelukkig regelmatig bij mij logeren.
    De scheiding was snel geregeld omdat mijn ex duidelijkheid wilde over het geld. Het proces was een pijnlijke, emotionele achtbaan.
    Al na vier maanden had ex een vriendin en zegt dat het prima met hem gaat, desondanks blijft hij boos op mij. Heel naar, zo’n kille boze houding.
    Nu heb ik last van het alleen zijn, ik heb veel behoefte aan gezelschap. Voel me vaak heel verdrietig en gespannen. Het rouwproces in volle hevigheid denk ik.
    Hoelang duurt deze pijn?
    Wanneer zal ik me weer een beetje gelukkig kunnen voelen?
    Wie heeft ervaring hiermee?

4 berichten aan het bekijken - 1 tot 4 (van in totaal 4)

Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.