Hulp nodig bij uw scheiding? Bel 0800 - 88 99 000 (gratis)|info@allesoverscheiding.nl

het gevoel is weg bij haar?

Home » Onderwerp » Scheiden – Ja of Nee » Hoeveel moet je verdragen? » het gevoel is weg bij haar?
het gevoel is weg bij haar?2012-06-18T13:07:40+00:00
15 berichten aan het bekijken - 31 tot 45 (van in totaal 80)
  • Auteur
    Berichten
  • Dagu
    Post count: 4

    Oh zeker dat je wel iets merkt. Maar als je er naar vraagt en steeds te horen krijgt dat er niets is, dan kun je er niets mee. Terwijl je dus wel zou willen.

    danny1965
    Post count: 2

    Man o Man,hier juist hetzelfde verhaal.Ik nu 48j en zij 46,3kinderen van 19-16 en12j.Heb haar al zo’n 4 a 5j niet meer mogen aanraken dus ook gene sex ofzo.Met de vraag waarom,geen zin,moet dat enz…..De laatste maanden ook nergens samen weg,nog niet eens naar de winkel.Tot 11januari de bom is ontploft.Zij was zich aan het aandoen voor naar een feestje tegaan zonder mij alweer niets te vertellen.Je gaat met mij nergens maar ook nergens naar toe maar wel met anderen feestje bouwen,nee,je gaat niet of je komt er vandaag niet erin.Daarna even mijn zoon weggebracht naar vriendin en terug thuis was ze toch weggegaan.De hele nacht opgebleven,maar niks.De ochtend dadelijk naar de bank,mijn spaarrekening gecheck en inderdaad,half geplunderd.Zij was nu bij een goede vriendin en komt voorlopig niet naar huis,had een depressie en was al bij de spycoloog langs geweest,berichte ze mij.Jaja,geloof dat maar……Onmiddellijk bij haar nieuwe lelijke vriend waarmee zij al een verhouding heeft vanaf november.En vanaf begin december alle dagen hier s’morgens vertrekken om zogezegt tegaan werken (zw….) en s’avonds doodleuk terug komen als was er niets gebeurt.Daar heeft zij nooit gewerkt,nooit dus vanaf die maand de hele dag zitten te ne…. die trut.En liegen…niet te geloven zonder rood te worden.Heb 1 maand getracht uitte vissen wat er scheelt.Nul intresse voor de geliefde honden,weinig intresse voor de kinderen en ik ben de schuld van alles.
    Nog bij schrijven dat wij 29j een koppel zijn waarvan 26j samenwoonend en 20j getrouwd.Heb het heeel moeilijk gehad omdat zij mijn éérste liefde was en die kennelijk het moeilijks te verwerken is.Ben al 29j verliefd op haar geweest,mooi vrouwtje,goed voor de kids.Kan al een tijdje niet meer met haar gewoon praten,heeft het altijd afgeblokt.Echt jammer,krijg er tranen van als ik dat hier schrijf.Ongelofelijk hoe zij dat liegen heeft kunnen volhouden.De kinderen zijn ook klaar met haar,ook die van 12.Heb daar zéér veel hulp aan.Ik zal uiteindelijk de winnaar zijn door de kinderen gesteund te worden(hopelijk voor altijd).
    Ben er nu uit dat het waarschijnlijk de midlifecrisis is.Zo te lezen niets aan tedoen en afhandelen die zaak.Ben nu gerust en ga verder leven met mijn 3 kinderen en honden.Ik ben sterker en zij gaat hare klop nog krijgen hopelijk maar ik zal haar niet opvangen,voor mij is de zaak gesloten.
    Men spreekt dat zo een midlifecrisis bij vrouwen van 1 tot 5j duurd.Maar vanaf wanneer begint die éértse jaar?Bij de éérste gedachte of bij het begin van het vreemdgaan? En dan,ze gaat toch niet seffens aan de deur staan met tranen!!

    grtz danny

    daarstajedan
    Post count: 1

    Hallo allemaal,

    Afgelopen donderdag was het over tussen mij en mijn man, ook 40 en zegt dat hij niet meer van mij houd. Tuurlijk voel je al wel het nodige vooraf. Hij had weer "oog " voor vrouwen. hij had dat stukje van je hart gewoon wijd open gezet en dan is het niet moeilijk om vrouwen te treffen.
    Wij hadden een huwelijk vol tegenslagen qua ziektes en we kregen een zeer zorgintensief kind met klassiek autisme. Door al deze zorgen is elk van ons veranderd, waar ik de zorgtaken op mij nam is hij zich er langzaam vanaf gaan keren. Hij werd ontevreden over alles en wilde gewoon weg van de verantwoordelijkheden.
    Ik ben er van overtuigt dat er rond de 40 iets met sommige personen gebeurt, of dit nu een man of een vrouw is .Volgens mij gaan ze dan merken dat ze op de helft zijn en gaan dan onbewust alles nog een keertje langs en komen tot de conclusie dat ze "Nu nog relatief jong zijn , en "er nog wat kunnen uithalen " . Hij of Zij heeft mij in een sleur getrokken etc, etc.
    Midlife , gewoon ordinaire midlife

    Manuit1975
    Post count: 1

    .

    kiekiek
    Post count: 80

    Quote: vrouw van 40 wil weg of toch niet

    Je stelt 3 vragen die het gevolg zijn van bovenstaande onduidelijkheid. Voor je verder gaat en alvast zaken overhoop gaat gooien lijkt het verstandig om eerst volledig duidelijkheid te gaan krijgen wat jullie en vooral zijwil. Wil ze echt weg of is het een roep om verandering/verbetering?

    JAck
    Post count: 1

    Tja …. Heel herkenbaar allemaal. Ook bij mij een vrouw van 44, 2 kinderen die het opeens allemaal niet meer weet. Een affaire met collega, hij is geen partij zegt ze maar een tijdelijke escape. Hij heeft wel zijn vrouw verlaten voor die van mij??? Hoezo spelen met gevoelens van anderen.

    Ik vond het volgende:

    – Iemand is ineens onherkenbaar voor zijn omgeving door 180 graden veranderd gedrag
    – Nemen van irrationele beslissingen en deze uitvoeren, zonder de gevolgen te overzien
    – Zomaar ineens willen scheiden, terwijl het huwelijk goed was
    -Iets missen in de relatie maar niet goed kunnen aangeven wat er dan ontbreekt
    – Zeggen niets meer voor de partner te voelen
    – Het gevoel hebben dit te moéten doen, hoe raar het ook klinkt
    – Vaak ineens verliefd op een ander (de soulmate)
    – Met die ander ‘zo goed kunnen praten’ en ‘ zo op één lijn liggen’
    – Na verloop van tijd niet echt gelukkiger zijn in die nieuwe relatie
    – De partner de schuld geven
    – Gezin in financiële en emotionele chaos achterlaten zonder wroeging
    – Onbereikbaar, niet meer mee te praten
    – Egoïstisch, alleen hijzelf is belangrijk
    – Geen verantwoording nemen voor hun daden
    – Zich leeg voelen
    – Iets anders willen maar niet duidelijk weten wat
    – Partner, kinderen en vrienden links laten liggen, geen kritiek willen horen
    – Weten dat wat ze doen fout is, maar niet anders kunnen
    – Zich gedragen als een puber, waar geen gesprek mee te voeren is
    – De balans op willen maken na een half leven
    – Vaak onvrede over werk en relatie (Is dit nu alles?)
    – Niet meer rationeel kunnen denken
    – Vreemde blik in de ogen, zwarte kille ogen zonder emotie (shark eyes)
    – Zich niets aantrekken van het verdriet van de partner, emotieloos
    – Het gevoel alsof het ze ‘overkomt’
    – Geen normen en waarden meer lijken te hebben
    – Alles zeggen om de relatie/het huwelijk omlaag te halen
    – Geensignalen afgegeven, de Midlife Crisis is er ineens!
    – De partner geen kans willen geven om te vechten voor het huwelijk
    – Euforische/manische trekjes vertonen, daardoor onherkenbaar voor de partner
    – De partner heeft het gevoel ‘dat er iets niet klopt’ (info over Midlife Crisis maakt de puzzel
    compleet)
    – Pas als iemand wakker wordt uit de MC de schade overzien

    Herken je dit!!!! Je partner/ vrouw zit in een midlife crisis.

    Zoek op internet hoe hier mee om te gaan!!! Het is moeilijk voor jezelf en anderen maar ook voor haar. Gun het allemaal tijd!!!

    Succes,

    Jack

    bas
    Post count: 1

    Wat ben ik blij dat ik niet de enige ben…
    Er zijn dus heel wat lotgenoten, die te horen krijgen dat ze geen gevoel meer heeft voor je.
    In mijn situatie waren de laatste twee jaren al anders als anders, ze was op bezoekjes en feestjes constant bij een bepaalde persoon, mijn vriend.
    Afgelopen januari hoor ik dan ook dat ze een gevoel voor hem heeft, bij mijn kon ze het niet meer opbrengen.
    Snapte er niks van, we hebben alles en ik wilde het beste voor haar.
    En wat we ook praten, ze slaat een stuk over waarover ze niet wil praten.
    Alleen over de dingen die ik verkeerd heb gedaan, en ja natuurlijk er gebeuren dingen in een huwelijk, maar nooit fysiek.
    Hoe ik het ook probeer het werkt alleen maar averechts, ik krijg er geen vat meer op.
    En inderdaad ik moet sterk blijven voor mezelf en de kids, want die mogen er nooit de dupe van worden.
    Het gaat hoe dan ook en hoe erg ik dit ook vindt uitdraaien op een scheiding, daar ben ik wel achter.
    Ik loop zelf bij een psycholoog want die eens zo sterke man met een eigen zaak is een watje geworden.
    En ik hoop na de regen weer een zon te zien…….

    Anna
    Post count: 2

    Hoe is het nu met jou?

    Floor
    Post count: 3

    Weet je vaak het geval is?dat vrouwen het op veel momenten wel hebben aangegeven dat er iets niet goed zit maar dat de man het niet serieus heeft genomen. Of de vrouw heeft het niet voldoende duidelijk gemaakt! Dat gevoel is niet van de ene op de andere dag verdwenen.

    Ik ben zo’n vrouw van 42, en zit in de dezelfde situatie. Ik ben zo’n vrouw waarbij het gevoel is verdwenen. Maar niet van de een op de andere dag! Dat heeft járen geduurd en sleet steeds een beetje meer af! Vaak met mijn man gepraat over dat het beter kon samen en dat ik bepaalde dingen écht niet leuk vond, zoals alles altijd alleen moeten doen! Ik was altijd alleen door de weeks en dan was hij in het weekend thuis en dan zat hij nog hele dagen achter de computer. Dat soort irritaties, en het alleen zijn, heeft 6 jaar geduurd. Toen ging het mis en werd ik verliefd waardoor er natuurlijk ineens echt iets was om serieus te nemen. Ik denk dat als hij jaren geleden echt geluisterd had het niet zover had hoeven komen. We zijn nog bij elkaar en proberen ervoor te vechten maar ik denk diep in mijn hart dat het te laat is. De kinderen, 6 en 11 jaar oud, houden mij nog bij hem, denk ik. Zo’n heftige beslissing maak je niet zomaar.

    Ik denk dus echt niet dat het uit de lucht komt vallen. Er is altijd een voorgeschiedenis. Ik wens jullie wel heel veel sterkte met dit verdriet. En geloof me, ook ik heb heel veel verdriet hierom. Ook al ben ik degene die " het gevoel" kwijt is voor hem, ik heb nog steeds gevoel!!!

    Sterkte!

    wim61
    Post count: 19

    Ook komt ‘het gevoel is weg bij hem’ voor en dus niet voorbehouden aan vrouwen. In dat opzicht verschillen beide seksen ook niet zoveel. Ook voor mij is ‘niets meer voelen’ niet van het een moment op het ander moment gegaan, dat is een proces waar jaren overheen gaat. Dat je partner niets in de gaten heeft lijkt mij een vorm van verdedigingsmechanisme waarin ze alleen dat willen zien en onthouden wat in hun kraam te pas komt.

    En als het fout gaat is het nooit hun schuld, maar wat is fout en schuld als in het leven is niets voor eeuwig en soms werkt een relatie niet meer. Niet dat je altijd meteen het bijltje erbij neer moet leggen, maar gegeven moment moet je de situatie accepteren om verder te kunnen. Bijvoorbeeld als relatietherapie gebruikt wordt om je gelijk te halen door een therapeut te bewegen tot de uitspraak dat je alleen nog maar kunt scheiden of op je hand te krijgen door het slachtover te spelen. Zelf ken ik dit maar al te goed en ik weet ook dat het erg moeilijk is voor jezelf te kiezen tegen de verwachtigen in je partner, kinderen, familie en de omgeving. Eigenlijk is het dieptreurig dat je elkaar geen geluk durf te gunnen om wat voor reden ook.

    Danny
    Post count: 1

    Ik herken zoveel van iedereen hier, zo herkenbaar want het overkomt mij op dit moment. Zelfde leeftijd, vaak dezelfde omstandigheden en ik krijg het idee dat ik altijd met oogkleppen heb opgelopen.
    Nee ik geloof nooit meer in de huwelijkse woorden ‘in goede en slechte tijden’ de romantiek straalt ervan af als men zoiets zegt maar het is helaas een fabeltje als de prins op het witte paard.

    Nooit een vinger uitgestoken iemand kwaad gedaan, nooit lui geweest, nooit te beroerd mijn laatste dubbeltje te geven als ze uit wilde tijdens ons huwelijk en toch…ze houd niet meer van mij. Zij heeft het gevoel van liefde al die jaren al af gebouwd en ik hoorde dit net een maand geleden, geloof me dat wat je niet ziet aankomen..kan heel zeer doen!

    Het is heel erg moeilijk nog in één huis te wonen met iemand die blijkbaar al langere tijd niet meer van je houd en ook niets meer om je geeft terwijl dit niet eens wederzijds is, maar ik berust me daarin en probeer het van me af te zetten hoe pijnlijk dit ook is en probeer niet meer van haar te houden en dit is zo onnatuurlijk, zo achterlijk, zo bijna onmogelijk.
    Toch moet ik de scheiding in goede banen leiden zowiezo voor de kinderen, ze wil op zichzelf wonen en daar gelukkiger worden..en ze is vastberaden.

    Ondanks het enorme verdriet wat ze het gezin aandoet zal ik niet buigen, mijn leven met studerende kids weer op de rails zetten en naar de toekomst kijken.
    Of ik boos ben? nee, ik ben intens verdrietig en enorm teleurgesteld in mijn aankomende ex partner.
    Ik ben verdrietig omdat ze niet terug wilt kijken naar de mooie dingen die we bij de geboorte van de kinderen meemaakte, bewogen warme herinneringen, er is niets meer van haar persoon terug te vinden ze lijkt veranderd te zijn in ijs.

    Ik hoop dat ze gelukkig word maar nog veel meer hoop ik dat de kinderen gelukkig worden, dit hoofdstuk had een heel slecht einde maar er zijn meer boeken en ondanks ik niet van lezen houd ga ik een nieuw boek openen….. Titel: ‘Ik zal mezelf nooit meer wegcijferen voor een vrouw’

    Verdriet11
    Post count: 3

    Hallo allemaal,

    Mijn man wil scheiden en ik niet. Waarom mijn man wil scheiden is dat hij geen gevoel meer heeft voor mij. Wij zijn 13 jaar samen waarvan bijna 3 jaar getrouwd. Wij hebben samen een dochter van 5 jaar. Hij wil ook niet met mijn naar een relatietherapie. Ons huwelijk is niet meer te redden vind hij. Mijn toekomstige ex man wordt niet gelukkig als wij bij elkaar zullen blijven.
    Ik heb wel gevoel voor hem. Ik hou erg van hem en mis hem erg.
    Kort na de relatiebreuk heeft mijn toekomstig ex man iemand ontmoet, zij zit ook in de scheiding maar bijna afgerond. Het gaat allemaal zo snel. Onze scheiding traject moest nog opgestart worden en mijn toekomstige ex man heeft al iemand ontmoet.
    Mijn toekomstige ex man wil zo snel mogelijk de scheiding afronden, terwijl ik mijn verdriet nog moet verwerken, in de tussen tijd regel ik de scheiding ook. Ik herken mijn ex niet meer hij is de laatste tijd erg veranderd. Wij wonen nog in hetzelfde huis.
    Ik ben erg verdrietig. Soms weet ik niet wat ik moet doen. Vooral de houding en gedrag tegen over hem.

    sandy
    Post count: 1

    Lieve allemaal

    Ben een vrouw van bijna 40 4 kids en bijna 20! Jaar getrouwd.
    Dacht een gelukkig huwelijk te hebben met de liefde van mijn leven.
    Helaas werd een nachtmerrie werkelijkheid op 2e kerstdag door een berichtje in zijn telefoon aan een grieitje van 27!
    Gepraat en hij is verliefd. Hij houdt nog wel van me alleen niet op de manier waarop ik van hem hou

    De dame in kwestie wik niks en gaat ook over 2.5 wk voor lange tijd naar ’t buitenland dus geen toekomst
    Nu heeft hij als reden aangegeven van niet meer houden van dat ik dingen niet verander waar we vaker ruzie over hadden kleine dingen wat nu in zijn ogen teveel geworden is.

    We slapen nog samen ( ook nog vrijen soms ) maar ik moet geen hoop krijgen
    Hij zo veel van hem dit is ondraaglijk dat zije gevoel voor mij misschien niet meer terugkomt

    Ben bezig met de dingen die hij irritant vindt te veranderen en blijf hopen

    Hebben jullie ervaring met zoiets wat wel weer goed gekomen is?

    lakeview
    Post count: 1

    dit gaat zeker niet meer goed komen . je bent nu bezig om je aan te passen aan je man in de hoop dat hij bij je blijft .
    dit kun je echter niet volhouden . ook is er een stuk vertrouwen weg .
    ik weet hoe moeilijk dit is , maar ga zo snel mogelijk bij hem weg , des te eerder kun je met een nieuw leven beginnen.
    geloof me , ik heb dit ook meegemaakt , en heb het vaker gezien bij zogenaamde vrienden en kennissen

    happymommy
    Post count: 1

    Hi Sandy,

    Het is altijd zo makkelijk om naar de ander te wijzen…jij doet dit niet goed, jij doet dat niet goed, jij…En uit liefde denk je dat je kan veranderen, maar geloof mij er is steeds iets anders dat je moet veranderen…

    Ik ben mama van 2 jonge kinderen (ik ben nog geen 40 ;-)) en kreeg onlangs van mijn hubby te horen dat hij al vele jaren ongelukkig is. Wat een klap in mijn gezicht was dit zeg. Mijn wederhelft klaagde in het begin over kleine dingetjes die dan ineens opgeblazen worden tot het formaat olifant. Dan denk je in het begin dat je nog kunt veranderen, maar als de andere kant steeds hun eisen aanpassen/ bijstellen dan wordt dat veranderen onmogelijk en is er iedere keer wel iets anders dat niet goed aan je is. En feit is dat veel kleine dingetjes vaak voortkomen uit iets anders…de werkelijke reden…wat die dan is? Ik heb al van alles de revu horen passeren. De gebruikelijke boosdoeners als seks, opvoeding, huishouden, financien en daarnaast zaken als mijn persoonlijk karakter dat te sterk is. Ben volledig lamgeslagen door zijn melding en het enige wat ik nog registreer is dat hij al bijna onze gehele relatie niet echt gelukkig is?! Sinds het moment dat hij mij dit vertelde ben ik zo ontzettend boos en heb ik de grootste moeite om in een ruimte te zijn met de vader van mijn kinderen. Ik had liever gehad dat hij had gezegd dat ereen ander was maar om nou na een kleine 20 jaar (waarvan bijna 5 getrouwd) te zeggen dat je eigenlijk altijd al ongelukkig bent geweest…dat steekt! Het gekke is dat wanneer ik mijn hubby hierop aanspreek dan komt dat hele bekende riedeltje..seks…financien etc weer naar boven terwijl het daar totaal niet om draait. Ik voel me verraden door mijn beste maatje en herken mijn hubby totaal niet meer. Ik ben woest omdat hij mij dus eigenlijk al jaren voor de gek houdt. Waarom dan al die jaren bij mij blijven als hij zo ongelukkig is? En nu dat we het erover eens zijn dat we het beste kunnen gaan scheiden, ben ik volgens hem degene die ervoor heeft gezorgd dat we nu in deze situatie (echtscheiding) terecht zijn gekomen. Zou het fijn vinden als er hier lotgenoten zijn die mij kunnen uitleggen hoe het brein van mijn hubby werkt…ik ben namelijk clueless…En als jullie nog tips voor me hebben hoe ik deze tijd nog enigzins prettig met hubby doorkom tot dat de scheiding rond is…wil namelijk niet dat de kids de dupe worden van onze emoties en dat is lastig aangezien ik hun vader een eerste klas ******** vindt die alleen aan zichzelf denkt. Mijn hoofd zegt dat ik mijn gevoelens voor hun vader voor me moet houden maar mijn hart zegt me iets anders…Vreselijk die twee gezichten die ik moet dragen…het is dan ook met name die tweestrijd die ervoor zorgt dat ik me gekwetst voel zoals ik nog nooit ben gekwetst. Ben zo vreselijk boos!

15 berichten aan het bekijken - 31 tot 45 (van in totaal 80)

Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.