“Vechtscheiding dreunt bij kinderen heel lang na”

Achthonderd per tienduizend Nederlandse kinderen raakt betrokken bij een vechtscheiding.

Huil niet empatisch mee met de vechtende ouders, maar dwing ze met kinderen rekening te houden, schrijft Steven Pont in de Volkskrant. Pont is psycholoog en werkt mee aan de televisieserie over echtscheidingen van Klokhuis. Daarin ziet hij dat kinderen het in een vechtscheiding erg moeilijk hebben. Hij spreekt over een epidemie waarvan de gevolgen vaak jarenlang, of zelfs levenslang, in het systeem van kinderen blijven zitten.
 

Crisis
Niemand start een gezin met het idee dat later op te blazen, schrijft Pont in zijn artikel. Een scheiding gaat dan ook altijd gepaard met veel verdriet en dat zorgt vervolgens weer voor een crisis bij de betrokkenen. Het oorspronkelijke gezin bestaat immers niet meer en je moet met z’n alleen op zoek naar een volgende stabiele periode. Maar het verwoestende van een vechtscheiding is volgens Pont dat er helemaal geen nieuwe, stabiele periode voor het kind wordt gecreëerd. En dat doet natuurlijk iets met de ontwikkeling van het kind. De kans dat je later als volwassene ook weer in een scheiding terechtkomt, verdubbeld bijvoorbeeld, berekende het CBS een aantal jaren gelden. Een vechtscheiding dreunt op die manier nog vaak in een volgende generatie door zegt Pont.

Ouderpaar
Pont: “In een huwelijk ben je zowel echtpaar als ouderpaar. Als door de scheiding het echtpaar ophoudt te bestaan, blijft alleen het ouderpaar over. Dat betekent dat als je je ex nog dwars wilt zitten, je dat vooral via het ouderschap kunt doen. Via de kinderen dus. Het gevolg is dat de tijdelijke crisis voor het kind een permanente crisis wordt. Wat moet je als 9-jarige als je jarenlang merkt dat je vader je moeder haat, terwijl jij van haar houdt? De pijn die ouders over de scheiding niet zelf bereid zijn te dragen, leggen ze zo op het bordje van hun kind. Als vechtscheidende vaders en moeders dat niet zien, heeft de omgeving een belangrijke rol.”

Volgens Pont moet de omgeving zich actief bemoeien met een vechtscheiding en niet empatisch meehuilen met een verblinde broer, buurvrouw of vriendin. Als ouders na de scheiding door eigen woede en pijn verblind zijn, moet de omgeving hun de ogen durven openen en hen het belang van het kind laten zien. Alleen zo kunnen we met elkaar deze steeds verder uit de hand lopende epidemie te lijf zegt Pont.

Lees hier het hele artikel van Steven in Pont in de Volkskrant.